หัวไหล่ของคนเราไม่ใหญ่นัก
ควรจะแบกรับอะไรเท่าที่ควรจะแบก

คนเก่งมีสุขของคนเก่ง
คนไม่เก่งมีสุขของคนไม่เก่ง

คนเก่งมีจริง
แต่เก่งเรื่องนี้ก้ออาจจะไม่เก่งเรื่องนั้น

คนไม่เก่งก็มีจริง
แต่เดี๋ยวเค้าก้อกำลังจะเก่ง

ความคาดหวังของคนอื่นนั้นหนัก
แต่ยังไม่หนักเท่าความคาดหวังของตัวเราเอง*

ท้องฟ้าสวย เพราะมันไม่เคยซ้ำกันสักวัน
ชีวิตก็เหมือนกัน*

ถึงจะมีมากถึงสามร้อยหกสิบห้าวัน
แต่ก้อควรจะทำทุกวันให้เปนวันที่ดี
เพราะชีวิดเราไม่ได้มีเวลามากนักหรอก

คนที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง
เรายิ่งต้องมอบความรักให้กับเขา*

เราไม่ได้อยู่คนเดียวในโลก
ควรคิดถึงคนอื่นบ้าง*

มองเห็นปัญหาของโลก
รู้ว่าเราเองก็เป็นส่วนหนึ่งของปัญหา
และรู้ว่าเราเป็นส่วนหนึ่งที่จะแก้มันได้*

หากรู้ว่าสู้รบในสนามนี้ยังไงก็ไม่ชนะ
จงเปลี่ยนวิธีคิด

โลกไม่ใช่ของเราคนเดียว
แบ่งให้คนอื่นแบกบ้าง*

ไม่ต้องเขินเวลาที่อยากยิ้ม
ควรอายเวลาที่หน้าบึ้งต่างหาก

ลูกอมหวานๆ ทุกเม็ดย่อมละลายหายไป*

ไอติม ถ้าไม่รีบกิน
จะได้กินแต่น้ำเหนียวๆหวานๆที่เปนเพียงเศษซากของไอติม

ลูกโป่ง ถ้าไม่ลอยหลุดมือไป
เก็บไว้ก็เหี่ยว**

กล้วยสีเขียว เดี๋ยวเดียวก็สุก*

ผลไม้ต้องกินตอนสุข
อย่ากินตอนทุกข์ หรือตอนดิบ*

ปลามีก้าง แต่อร่อย*

กุหลาบมีหนาม เวลาโดนตำก้อจะเจ็บ

รถมีล้อ
และไฟท้าย

บางทีพัดลมก็ให้ลมที่สบายกว่าแอร์
แต่บางทีลมที่ไม่ได้มาจากทั้งแอร์และพัดลมก้อสบายกว่า

เมื่อกินข้าวนอกบ้าน
อย่าไปหวังว่ารสชาติจะเหมือนที่เราชอบ*

ใครๆ ก็อยากกลับบ้านทั้งนั้น
เพราะบ้านคือคำที่ใช้เรียกสถานที่ที่อยู่แล้วสบายใจ
ถ้าอยู่แล้วไม่มีความสุข นั่นคงไม่ใช่’บ้าน’เปนเพียงที่อยู่อาศัย

เหรียญบาทหลายๆ เหรียญ
รวมกันเป็นแบงค์ร้อย*

เหรียญสลึงรวมเป็นเหรียญบาท*

ถ้าขี้เกียจรวม
หย่อนลงขันของขอทาน
เขาคงมีเวลานับ*

คนตาบอดกับฉัน
ใครมองเห็นโลกชัดกว่ากันนะ*

คนหูหนวกจะรู้สึกว่าโลกใบนี้เงียบเกินไปไหม*

คนใบ้อยากบอกอะไรกับโลก
ถ้าเขาพูดได้หนึ่งประโยค
เขาจะพูดว่า
“ทำไมต้องบังคับให้เขาพูด”

ถ้าอาม่าบอกอะไรเราได้ก่อนตาย
อาม่าจะพูดว่าอะไรนะ*

อย่าตัดเล็บสั้นเกินไป
มันเจ็บ แต่ไม่เป็นไร เด๋วมันก้อยาว

เวลาตัดผมเต่ออย่าหงุดหงิด
เดี๋ยวมันก็ยาว*

ถ้าหมอถอนฟันผิดซี่ค่อยหงุดหงิด*

แต่ถ้าหมอน่ารักก็ให้อภัยได้*

อยากร้องไห้ก้อร้องออกมา
ยังใงก้อมีผ้าเช็ดหน้าคอยซับน้ำตา
ไม่ต้องไปเปลืองกระดาษทิชชู่ให้โลกมันร้อน
แต่อย่าร้องมาก เพราะยังไงก้อต้องซัก

จัดห้องบ้าง
แล้วจะรู้ว่าเรามีสิ่งไม่จำเป็นในชีวิตเยอะพอดู*

หูมีสองรู
แต่ใส่เพลงเพราะๆ เข้าไปได้เป็นล้าน*

ตาสองตา
ใส่โลกได้ทั้งใบ
แต่ต้องอาศัยขาสองข้างพามันไปดู*

หายใจ
จงรู้ว่าเรากำลังหายใจ*

ฝนตก
ลงมา
เติมทะเล**

ใครบ้างเคยลูบหัวยุง

ยุงไม่รู้ว่าเราเกลียดมัน
จึงบินมาหา

ฮัลโหล
ฮัลโหล
ไม่รู้ใครโทรมา
และก็จะไม่มีวันได้รู้ทั้งชีวิต
ถ้าไม่โทกลับ

บางคำถามไม่มีคำตอบหรอก
อย่าพยายามตอบทุกคำถาม
แต่คำถามที่ตอบได้ ก้อควรจะตอบ

หลายอย่างที่เราไม่มีวันรู้ไปตลอดชีวิต*

บางอย่างเราไม่มีวันเข้าใจ*

เหมือนที่เราไม่เข้าใจความหิวของยุง
ไม่รู้ว่าเส้นสีดำบนตัวม้าลายที่แอฟริกานับรวมกันแล้วได้ทั้งหมดกี่เส้น*

จะรู้ไปทำไม*

ใช่ หลายอย่างที่ไม่รู้กลับมีความสุขกว่า**

เวลาเห็นใครทำอะไรแบบไร้เหตุผล
ไม่ต้องสงสัยไป
เขาอาจไม่ได้คิดอะไรเลยก็ได้***

เพ้อบ้าง
คนเรามีศักยภาพในการเพ้อ
แต่บางทีเราลืมไปว่ามีมันอยู่
หรือบางทีอาจจะเหนว่ามันไม่สำคัน

ความกล้า สำคัญ
ถ้าต้องทำก็ต้องทำ
ไม่งั้นอาจจะไม่ได้ทำอีกเลย*

หนังสืออีกมากที่ยังไม่ได้อ่าน
หนังอีกมากที่ยังไม่ได้ดู
โลกกว้างใหญ่ยังไม่ได้ไป
เตียงนอนรอเราอยู่*

วันหนึ่งก็จะได้นอนยาว
หลับสบาย*

ชีวิตเป็นเรื่องพิเศษ
เมื่อไหร่ที่พยายามทำให้มันธรรมดา
ชีวิตจะยุ่งยาก

คนที่บอกว่าชีวิตไม่ใช่เรื่องยุ่งยาก
แน่ใจแล้วหรือว่าเขาเข้าใจชีวิต*

*ขอบคุนค่ะที่ทำให้ได้คิดอะไรดีๆมากขึ้นอีกเยอะ
เพ้อบ้าง เพราะคนเราทุกคนมีศักยภาพในการเพ้อ )

ผลไม้ต้องกินตอนสุข
อย่ากินตอนทุกข์ หรือตอนดิบ”

ได้อ่านประโยคนี้ทำให้ผมนึกถึงเรื่องตลกสั้นที่เคยอ่านในหนังสือขายหัวเราะตั้งแต่ตอนยังเด็ก

เรื่องมีอยู่ว่ามีนายธนาคารคนหนึ่งมาโน้มน้าวใจให้มหาเศรษฐีชราคนหนึ่งนำเงินไปลงทุนกับตน
นายธนาคาร: ท่านครับการลงทุนของเราความเสี่ยงต่ำมาก นอกจากนั้นยังคืนทุนได้ภายในไม่กี่ปี
เศรษฐี : คุณไม่ต้องเสียเวลา มาโน้มน้าวผมหรอก ต่อให้คืนทุนได้ในเดือนเดียวผมก็ไม่ลงทุน ตอนนี้ขนาดกล้วยดิบ ผมยังไม่ซื้อเลย

น่าตลกเหมือนกันครับ ที่ว่าบางทีเราไม่สนใจที่จะทานกล้วสุกที่เรามีอยู่ตรงหน้าในวันที่เรามีโอกาสทานมัน
กลับไปแบกกล้วดิบไว้ให้มันหนักไหล่

ถึงร้องไห้ก็ชอบ

ความคาดหวังของอื่นนั้นหนัก
แต่ไม่หนักเท่าความคาดหวังของตัวเอง

ชอบๆ

ตาสองตา
ใส่โลกได้ทั้งใบ
แต่ต้องอาศัยขาสองข้างพามันไปดู

^^