Archive for January, 2009
The show must go on
วันนี้ได้เข้าใจความหมายของประโยค ‘The show must go on.’ มากขึ้นนิดหนึ่ง ระหว่างที่กำลังนั่งดูละครเวทีเรื่อง The phantom of the opera มีฉากหนึ่งที่ตามคิวแล้วตัวละครตัวหนึ่งต้องโยนส้มให้ตัวละครอีกตัวรับ แต่ปรากฏว่าเมื่อโยนไปแล้ว อีกคนนั้นรับส้มไม่ได้ ส้มหล่นลงพื้น แต่เขาเล่นต่อเหมือนกับว่าเขารับส้มได้อย่างไรอย่างนั้น จนกระทั่งคนดูอย่างผมยังสงสัยว่าตาเราฝาดไปรึเปล่าที่เห็นเขารับส้มไม่ได้ เอ๊ะ หรือจริงๆ แล้วเขาจะรับได้ การทำส้มหล่นนั้นเป็นข้อผิดพลาดเล็กๆ ในการแสดงขนาดยาวสุดอลังการเรื่องนี้เท่านั้น ผมเองก็ไม่ค่อยได้มีโอกาสดูละครเวทีบ่อยนัก แต่เท่าที่ดูมา นี่คือละครเวทีที่ผมชอบที่สุด ตอนท้ายการแสดง ตัวละครค่อยๆ เดินออกมารับเสียงปรบมือจากผู้ชม ผู้ชมปรบมือกันเกรียวกราวและยาวยืด บ้างยืนขึ้นปรบมือเพื่อแสดงออกว่าชอบมาก ไม่มีใครจำจังหวะที่ส้มหล่นลงพื้นได้ มันเป็นแค่ข้อผิดพลาดเล็กๆ เท่านั้นเอง ละครขนาดยาวคงยากที่จะแสดงให้ไร้ที่ติ ไม่มีข้อผิดพลาดเลย เช่นกันกับชีวิตของเรา ใครบ้างไม่ผิดพลาด ผิดพลาดแล้วก็ต้องเดินหน้าแสดงต่อไป เล่นบทนั้นให้ดีที่สุด แสดงฉากนั้นให้ดีที่สุด เพราะคนไม่ได้จับจ้องที่ส้มที่หล่นลงพื้น เขารอดูการขยับตัวครั้งต่อไปของเราต่างหาก จะตัดสินละครว่าดี-ไม่ดีก็ต้องดูจนจบ ชีวิต-ก็ต้องแสดงกันต่อไป
ชื่อ
มีคำคำหนึ่งที่เราได้ยินบ่อยเป็นพิเศษ แม้มันอาจจะไม่ใช่คำที่เราได้ยินบ่อยที่สุดในชีวิต แต่ก็เป็นคำที่เราได้ยินบ่อยมาก แถมเวลาได้ยินเรายังรู้สึกกับมันมากกว่าคำอื่นๆ ทั่วๆ ไป บางทีก็สะดุ้ง บางทีก็เคลิบเคลิ้ม บางทีก็โกรธ (ในกรณีที่คำคำนี้ถูกนำไปวางไว้ข้างหลังคำบางคำที่หยาบคาย) คำคำนั้นก็คือ ‘ชื่อ’ ของเรานั่นเอง ชื่อ น่าจะเป็นคำที่เราคุ้นเคยและอยู่ใกล้ตัวเอามากๆ แต่บางทีเราก็แกล้งทำเป็นไม่ให้ความสำคัญกับมัน เห็นมันเป็นแค่อุปกรณ์เรียกขาน แต่เอาเข้าจริงมันก็เป็นส่วนหนึ่งของตัวตนของเรา ถ้าพรุ่งนี้เช้าตื่นมาแล้วลองเปลี่ยนชื่อของตัวเองดู ลองให้คนอื่นเรียกเราด้วยชื่อใหม่ เราคงได้พบกับความรู้สึกใหม่ที่ไม่คุ้นชิน แปลกๆ และงงๆ กับตัวเอง แม้ดูเหมือนไม่สำคัญ แต่ชื่อก็มีความสำคัญของมันแบบเงียบๆ ชื่อของคนไทยนั้นน่าสนใจ เพราะหลากหลาย แตกต่าง และไม่ซ้ำซากเหมือนฝรั่งที่ตั้งชื่อ จอห์น, วิลเลี่ยม, เฮนรี่, ปีเตอร์, สตีเฟ่น กันมาเป็นเวลาหลายร้อยปีและก็ยังคงตั้งซ้ำๆ กันอยู่อย่างนั้น แต่ชื่อสำหรับคนไทยนั้นแอดวานซ์ไปตามยุคสมัย จากไอ้ดำ อีแดง ก็ค่อยๆ หรูหราขึ้น กระทั่งมาธรรมดาๆ (แต่เท่) อย่างในยุคนี้ เพิ่งได้รู้จักคนคนหนึ่งชื่อว่า ‘ดี’ คุยกันกับเพื่อนว่า คนชื่อดีมันมีอยู่ในโลกด้วยเหรอ เพื่อนบอกว่าทำไมจะไม่มีล่ะ ก็น่าจะมีบ้าง เพราะความหมายมันก็ดีจะตายไป ถ้าชื่อ ‘ชั่ว’ ก็ว่าไปอย่าง [...]
เร่เข้ามา เอ้า! เร่เข้ามา
วันนี้ทำหน้าที่เป็นนางกวัก กวักลูกค้าเข้าร้านตัวเอง เพราะมีหนังสือมาขายหลายเล่มครับ ไม่พูดพร่ำทำเพลง (เพลงเอาไว้ค่อยทำ) มาบรรเลงตัวอักษรโฆษณาสรรพคุณของสินค้ากันเลยดีกว่า The Soundtracks of My Love ที่ได้ยินเสียงล่ำลือว่าหาซื้อยาก ตอนนี้พิมพ์ใหม่แล้วครับ หน้าปกน่ารักสดใส ได้นักวาดภาพประกอบดาวรุ่งพุ่งแรงมาวาดภาพระบายสีให้ ส่วนเนื้อในยังหวานปนขมผสมขำเหมือนดังเดิม ใครที่เคยหาซื้อไม่ได้ วาเลนไทน์นี้น่าจะหาง่ายขึ้นครับ : ) กัมพูชาพริบตาเดียว คราวนี้ลองเปลี่ยนจาก ‘ตา’ มาเป็นดอกไม้ คิดว่ามีความหมายตรงกับเนื้อหาในเล่มดี เดือนมีนาคมน่าจะได้เห็นกันครับ m&m หลังจากคุยกับเจหวานและอ่านต้นฉบับทบทวนไปมาก็คุยกันว่าน่าจะทำปกให้สมกับความสนุกข้างใน จึงเปลี่ยนปกใหม่โดยได้แรงบันดาลใจในการใช้สีมาจากแท็กซี่มิเตอร์และผ้าพันศาลพระภูมิ เพื่อสื่อสารความสนุกและความขลังข้างใน (สองคุณสมบัตินี้มาอยู่ด้วยกันได้ยังไงนี่!) ‘m&m’ จะเปิดตัวในงาน a book street fair วันที่ 6-8 ก.พ. นี้ ใครว่างๆ อย่าลืมไปแวะชิม ขณะนี้ดูเหมือนจะมีข่าวดีว่า ‘m&m’ อาจได้วางขายในร้านไอติมอร่อยๆ อย่าง iberry ทั้งที่กรุงเทพฯ และเชียงใหม่ ส่วนใครอยู่จังหวัดอื่น ถ้าสนใจ อาจจะสั่งซื้อได้ทางนี้ครับ แต่ขอตรวจสอบเรื่องการจัดส่งสักนิด แล้วจะมาแจ้งข่าวกันในคราวต่อไปนะครับ [...]
แล้วมันเรื่องอะไรของผม
ผมรู้แล้วครับพี่ ว่าพี่อยากได้พรีเซ็นเตอร์คนใหม่มาแทนคุณอั้ม พัชราภา ว่าแต่ว่า ผมสงสัยนิดหน่อยว่ามันเกี่ยวข้องอะไรกับชีวิตของผมเหรอครับพี่ ทำไมพี่ต้องฟอร์เวิร์ดเมลระบาดไปทั่วทุกหัวระแหง ไม่ว่าใครต่อใครก็ส่งเมลมาย้ำใส่กล่องรับเมลของผมแทบทุกวัน นั่งตามลบกันไม่หวาดไม่ไหว ผมคิดว่าผมได้รับอีเมลหัวข้อ “ด่วน!!! ต้องการพรีเซ็นเตอร์ มาแทน คุณอั้ม พัชราภา” มานับร้อยครั้งแล้วเห็นจะได้ ประมาณสักครั้งที่แปดสิบสี่ ผมเริ่มเห็นใจพี่เขา จึงเริ่มลุกขึ้นมาส่องกระจกดูเรือนร่างของตัวเองว่าพอจะแทนอั้ม พัชราภาได้บ้างไหม ดูๆ ไปก็ใกล้เคียง ถ้านมใหญ่กว่านี้สักหน่อย ก้นผายกว่านี้สักนิด และเฉือนไขมันล้อมเอวออกไปสักหกนิ้ว อืม ถ้าใกล้เคียงกว่านี้ผมคงจะเดินไปซื้อวิกแล้วใส่ไปสมัครแล้ว เผื่อพี่เขาจะได้เลิกเมลมาสักที แต่ผมก็ไม่รู้รายละเอียดว่าต้องสมัครยังไง แล้วสมัครไปเป็นพรีเซ็นเตอร์โฆษณาอะไร ถั่วหมั่นหลีหมง หรือซีอิ๊วหยั่นหว่อหยุ่น ผมก็ไม่รู้ เพราะผมไม่เคยเปิดเมลของพี่เขาดูเลยแม้แต่หนเดียว ไม่เคยเลยแม้แต่หนเดียวในหนึ่งร้อยครั้ง วันนี้ผมเพิ่งลองเปิดดู เพราะว่าจะเอาเรื่องนี้มาเขียนบล็อก แต่พอเปิดขึ้นมาแค่กวาดตาก็ไม่อยากอ่านแล้ว เปล่าหรอกครับ มันไม่ใช่ข้อความเลวร้ายอะไร แต่มันไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับผม เขาเป็นสถานลดน้ำหนัก ถึงผมจะมีพุงแต่ก็ใช่ว่าอยากจะสลายพุงของตัวเอง และถึงอยากจะสลายก็คงไม่ได้อยากให้ใครรู้ว่าผมเคยมีพุงมาก่อน และตอนนี้มันยุบแล้ว เอวกิ่วสะโพกผายจนชายต้องเหลียวหลัง ไม่ได้อยากเป็นพรีเซ็นเตอร์แทนอั้ม ถ้าเป็นแทนพี่โดมก็ว่าไปอย่าง ถ้าพี่จะประกาศหาพรีเซ็นเตอร์แทนพี่โดมพี่ค่อยส่งเมลมาหาผมดีกว่าไหม แต่นี่พี่ส่งเมลมาหาผมนับร้อยครั้ง ไม่ใช่แค่พี่ แต่คนมากมายพากันฟอร์เวิร์ดเมลนี้ โอว โลกนี้มันเป็นอะไรกันไปแล้ว ผมจะได้รับอะไรจากการที่ต้องมานั่งลบเมลประกาศหาพรีเซ็นเตอร์ของพี่ทุกวี่วัน แต่พี่มีแต่ได้ [...]
คำขอบคุณเดินทางช้า
ช่วงนี้ไม่มีวินัยในการเขียนบล็อก แล้วก็พานไปถึงเรื่องอื่นๆ ที่เคยสื่อสารผ่านทางบล็อกไปด้วย ตั้งใจว่ากลับไปเมืองไทยจะกลับไปเขียนบันทึกถี่ๆ อีกครั้ง อยู่ที่นี่เน็ตช้า เน็ตแพง ไม่ค่อยมีตังค์กินข้าวกินปลา (ปลายิ่งไม่มีกิน เพราะยิ่งแพงหนัก ปลาเค็มก็ไม่ได้พกติดมือมาซะด้วย) เอ๊ะ เขียนไปเขียนมาทำไมออกนอกเรื่องไปเรื่องปลาไปเสียได้ กลับไปเรื่องเน็ตช้า ก็เลยขี้เกียจเขียน จริงๆ แล้วคงเป็นข้ออ้างของคนสันหลังยาวมากกว่า แต่ก็ไม่ได้ขี้เกียจจนไม่ได้ทำงานทำการนอนเกาสะดือไปวันๆ ขนาดนั้นนะครับ เร็วๆ นี้น่าจะมีหลักฐานยืนยันว่ายังทำงานทำการอยู่ : ) สิ่งหนึ่งที่ควรทำแต่ไม่ได้ทำมาตั้งนานก็คือการขอบคุณเจ้าของโปสการ์ด จดหมาย และสิ่งของที่ส่งมาให้ทางไปรษณีย์ ตั้งใจจะทำตั้งนานแล้วแต่ก็ผลัดวันประกันพรุ่งไปเรื่อยๆ จนโปสการ์ดพอกหางหมู ไม่หางหมูล่ะ หางผมนี่เอง ตอนนี้ใกล้จะกลับแล้วจึงคิดว่าน่าจะได้เวลามากล่าวคำขอบคุณ เขาว่ากันว่าจดหมายและโปสการ์ดเดินทางช้า แต่เต็มไปด้วยความรู้สึก แต่งานนี้ความรู้สึกและคำขอบคุณเดินทางกลับไปยังผู้คนที่ส่งมาช้ากว่าโปสการ์ดกับจดหมายเสียอีก อย่าได้ต่อว่าผู้รับเลย หากจะต่อว่ากรุณาต่อว่าอินเตอร์เน็ตราคาแพงแถมยังช้าของที่นี่จะดีกว่า ไหนๆ เราก็คนไทยด้วยกัน หันไปด่าทอระบบสื่อสารของเมืองอื่นน่าจะชื่นมื่นรื่นเริงใจกันทั้งสองฝ่าย : ) ขอส่งคำ “ขอบคุณ” กลับไปยัง “ผู้ส่ง” ทุกคนเลยนะครับ ถึงจะช้าแต่ว่าไม่ลืมแน่ๆ ขอบคุณทั้งคำอวยพรตอนวันเกิด คริสต์มาส และตอนปีใหม่ ขอบคุณข้อความดีๆ ขอบคุณที่ทักทายไถ่ถาม ขอบคุณสำหรับการเลือกโปสการ์ด การทำโปสการ์ดขึ้นมาเองกับมือ ขอบคุณที่ส่งรูปถ่ายมาแบ่งกันดู [...]
โบกกันต่อ
มีบางคนถามมาว่า ยังส่งใบสมัคร ‘หนุ่มนักโบกกับสาวผู้โชคร้าย’ ได้อยู่ไหม คุยกันกับพี่ก้องแล้วเห็นว่ายังส่งมาได้อยู่ครับ แค่ส่งมาให้ถึงออฟฟิศอะเดย์ ภายในปลายเดือนมกรานี้ครับ ขอบคุณทุกคนที่ให้ความสนใจและส่งใบสมัครมานะครับ ผมล้างมือรอโบกรถแล้วครับเนี่ย (ฮ่าฮ่า)
m&m
วันนี้มีของมาขายครับ เร็วๆ นี้ได้ข่าวว่าอะบุ๊กจะมีงาน a book street fair ที่ลาน Siam Discovery ในงานจะมีหนังสือทำมือของนักทำหนังสือหน้าใหม่และหน้าเก่ามาวางขายด้วย พอรู้ข่าวแล้วผมก็อยากทำหนังสือทำมือไปขายบ้างเหมือนกัน แล้วก็เลยคิดถึงต้นฉบับงานเขียนแนวทดลองอันหนึ่งที่เขียนไว้กับ ‘เจหวาน’ เป็นการทดลองเขียนเรื่องสั้นๆ กันผ่านโปรแกรม msn เป็นเรื่องสั้นๆ ที่เกิดจากคนเขียนสองคนผสมตัวหนังสือเข้าด้วยกันไปมา คนหนึ่งอยู่เมืองไทยอีกคนอยู่เซี่ยงไฮ้ ประเทศจีน และทั้งคู่ ‘คุยเอ็ม’ กัน ตอนเขียนก็สนุกดี เขียนไปก็นั่งหัวเราะไปกับความกวนบาทาของฝ่ายตรงข้าม ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ในงาน a book street fair ครั้งนี้ น่าจะได้ขนหนังสือเล่มนี้ไปขายกัน เราตั้งชื่อมันว่า “m&m” หวังว่ารสชาติของมันจะหวาน มัน เค็ม ขม คล้ายๆ ช็อกโกแล็ตบ้าง หนังสือ m&m คงไม่มีขายตามร้านหนังสือทั่วไป เพราะเราพิมพ์กันเอง หากใครผ่านไปในงาน a book street fair อย่าลืมไปพลิกดูกันสักนิดนะครับ เพราะตอนนี้คิดว่าคงจะมีขายเฉพาะในงานนี้เท่านั้น แล้วเจอกันในงานครับ (งานนี้อาจจัดขึ้นในวันที่ [...]