Archive for February, 2009
26.02.52: ท่านอยู่ที่นี่
26.02.52: ห้องประชุม
วันนี้ได้กลับเข้าห้องประชุมอีกครั้งหลังจากที่ห่างมันไปเสียนาน ไม่ได้ทำอะไรมากนัก แต่ชอบที่ได้กลับเข้าไปนั่งในนั้นอีก ได้ฟังคนพูด ได้พูดกับคน ได้กลิ่นของการทำงาน แม้จะยังไม่เริ่มเต็มตัว การทำงานเป็นเรื่องดี มันทำให้ชีวิตเรามีระบบ ไม่ล่องลอย และไม่มีเวลาว่างมานั่งฟุ้งซ่านมากเกินไป ยิ่งถ้าได้ทำในสิ่งที่อยากทำ ก็ทำให้หัวใจกระชุ่มกระชวย ตอนนี้อยากทำงานมาก สองสามวันนี้ได้นั่งดูสารคดีชีวิตสัตว์ ดูทีไรได้แรงบันดาลใจทุกที ได้เห็นสัตว์ใช้ชีวิตกันก็ได้คิดว่า คงไม่มีสัตว์ชนิดไหนมานั่งคิดมากกับการใช้ชีวิตเหมือนคน สัตว์ใช้ชีวิตตามสัญชาตญาณและตามธรรมชาติของมัน หิวก็กิน กินในสิ่งที่เป็นอาหารสำหรับมัน สิ่งสำคัญที่สุดของการดำรงชีวิตก็คือการมีชีวิต ฟังดูเหมือนขวานผ่าซาก แต่มันก็เป็นแบบนั้นจริงๆ เราชอบถามกันว่าเรามีชีวิตอยู่เพื่ออะไร ถ้าแมลงวันสักตัวได้ยินเข้ามันคงบินมาข้างๆ หู แล้วกระซิบบอกกับเราว่า “มีชีวิตอยู่เพื่อมีชีวิตไงเล่า” การเอาชีวิตรอดจึงเป็นสิ่งจำเป็นที่สุดของชีวิตสัตว์ทุกประเภท การทำงานย่อมมีอุปสรรค มีปัญหา มีสิ่งที่เราไม่ชอบใจ ก็คล้ายกันกับชีวิตสัตว์ สิงโตวิ่งไล่กวางที่วิ่งเร็วกว่า จับไม่ได้ก็ต้องหิวท้องกิ่วร้องครวญคราง กวางอยากเล็มใบไม้ แต่ถูกเพื่อนกวางแย่งเล็มไปจนหมดแล้ว จึงต้องเดินไกลเพื่อไปเล็มไม้อีกพุ่ม แต่สิงโตก็ต้องออกล่ากวางตัวใหม่ ต้องวิ่งให้ไวกว่าเดิม กวางตัวนั้นก็ต้องเดินหาใบไม้ต่อไป ทั้งหมดนั้นไม่ใช่เพื่ออะไร แต่เพื่อมีชีวิตรอด เพื่อจะได้มีชีวิตต่อไป เมื่อทำงานแล้วมีอุปสรรคให้นึกถึงกวางเล็มใบไม้ นึกถึงสิงโตวิ่งไล่ล่า ไม่ว่าปัญหาหรืออุปสรรคคืออะไร เราก็ต้องทำสิ่งนั้นต่อไป งานอาจไม่ใช่สิ่งที่ชีวิตจะปฏิเสธได้ งานคือส่วนหนึ่งของชีวิต ถ้าเลือกได้สิงโตอาจไม่อยากออกวิ่งไล่ล่ากวางให้เหนื่อยตุ้ม แต่มันก็ต้องทำ ทำงานเพื่อมีชีวิตรอด สัตว์ทุกตัวก็ทำงานไปตามจังหวะชีวิต [...]
25.02.52: ถนอมรัก
วันนี้ตัวเลขสวยดี มีใครเห็นบ้างไหม? นั่งสัมภาษณ์นิตยสารเกี่ยวกับความรัก คุณนิดกับน้องเปิ้ลผลัดกันโยนคำถามอย่างสนุกสนาน มีคำถามหนึ่งจากคุณนิด “มีวิธีถนอมรักอย่างไรบ้าง” ชอบคำว่า ‘ถนอม’ ที่เขาเลือกใช้ นึกขึ้นมาได้ว่า หากเราจะถนอมอะไรสักอย่าง เรามักคิดว่ามันมีแนวโน้มที่จะบูดจะเน่าจะเสียสลายเสื่อมสภาพ เหมือนเวลาที่เราเอาแอปเปิ้ลเข้าตู้เย็นก็เพราะกลัวว่ามันจะเหี่ยวจะเสีย เลยตอบเขาไปว่า ไม่เคยคิดเรื่องถนอมความรักเลย อาจเพราะไม่ได้คิดว่ามันจะเสื่อมสลายไปก็ได้มั้ง คำตอบฟังดูน้ำเน่าดี แต่ชอบคำตอบนี้ของตัวเอง พอได้นั่งคุยกันเรื่องความรักจนจบ จึงได้คิดว่า วิธีถนอมรักที่ดีวิธีหนึ่งก็คือการนั่งพูดถึงความรักบ้างในบางวัน ทบทวนความจำว่าเรารักกันได้ยังไง และการมีคนคนหนึ่งอยู่ข้างๆ นั้น มันดีกว่าอากาศที่ว่างเปล่าอย่างไร กับอายุที่ล่วงเลย สิ่งต่างๆ ดูเหมือนจะเดินทางไปสู่ความเสื่อมสลาย แต่มีสิ่งหนึ่งที่เดินสวนทางกับสิ่งเหล่านั้น สิ่งหนึ่งที่ไม่ต้องถนอม
24.02.52: บางแสนสวย
ทะเลร้าง น้ำล้น คลื่นสาด เก้าอี้ผ้าใบ ไก่เหลือง ข้าวเหนียว ส้มตำ หนังสือ ลมแรง เสียงคลื่น ตื่นนอน นกกลับรัง แม่ค้าเก็บร้าน อาทิตย์ตก จันทร์ขึ้น เขาชอบพูดกันว่า เมื่อไหร่ที่เศร้าให้เอาความเศร้าไปทิ้งที่ทะเล แต่ถ้าเราไปมือเปล่า ไม่ได้หอบความเศร้าไปเท ทะเลจะพัดความสุขเข้ามาหาเรา
23.02.52: ความสุขจากการฆ่า
จดสิ่งที่ต้องทำใส่สมุด แล้วค่อยๆ ทำให้มันเสร็จทีละอย่าง นั่งเรียงลำดับความสำคัญ แล้วทยอยทำทีละชิ้น ความกังวลเกิดขึ้นเมื่อมีสิ่งที่ต้องทำแต่ยังไม่ได้ทำ ความสุขใจเกิดขึ้นหลังจากที่ได้ทำสิ่งเหล่านั้นสำเร็จลงแล้ว เมื่อได้ขีดฆ่าสิ่งที่ต้องทำในบัญชีที่เขียนไว้ออกทีละรายการจึงมีความสุข ไปกินก๋วยเตี๋ยวต้มยำหมูตุ๋นอีกแล้ว แม่ค้าเริ่มจำหน้าได้ วันนี้ยิ้มแย้ม บริการดี ให้น้ำชามาเป็นกระติก ความคุ้นเคยก่อเกิดมิตรภาพ มิตรภาพก่อเกิดน้ำใจ อยากได้หมูเยอะๆ ควรไปกินร้านเดิมบ่อยๆ แต่วันนี้พริกเยอะ แสบลิ้น เหงื่อไหลไคลกระเด็น ไปดูหนังเรื่อง The Class นึกว่าหนังจะสนุกๆ โอว ช่างกดดัน ดูเสร็จแล้วมึนเหมือนวิ่งชนกำแพง หนังมันจริงเหลือเกิน ฉายภาพความจริงในห้องเรียน และจำลองปัญหาของโลกให้เห็น โดยไม่ได้แสดงทางออกที่ชัดเจนอะไร ดูแล้วรู้สึกว่ากำลังดูความจริง ไม่ใช่หนัง จึงไม่ได้บันเทิงเหมือนเวลาดูหนัง แถมยังถูกบังคับให้ต้องคิดตามตลอดเวลา ดูจบแล้วไม่ได้ข้อสรุป เหมือนได้เข้าไปอยู่ในช่วงหนึ่งของชีวิตของคนคนหนึ่ง หรือคนกลุ่มหนึ่ง เมื่อหนังจบก็ชวนให้คิดถึงคำว่า ‘Class’ ว่ามันหมายถึงชั้นเรียนอย่างเดียวหรือเปล่า หรือมันหมายถึงชนชั้นที่แตกต่างกันของมนุษย์ด้วย สิ่งที่เราเรียนรู้คืออะไร เราเรียนรู้จากอะไรได้บ้าง จากครูเท่านั้นหรือ จากในห้องเรียนเท่านั้นหรือ วิชาชีวิตไม่ใช่เรื่องง่าย ไม่ง่ายที่จะเข้าใจ อาจจะเหมือนที่นักเรียนคนสุดท้ายเดินเข้ามาพูดกับครูมาแรงก็ได้ว่า “ปีที่ผ่านมา หนูไม่ได้เรียนรู้อะไรเลย” นั่นเป็นคำพูดในวันสุดท้ายของปีการศึกษา ปีที่เต็มไปด้วยเรื่องราวและการเรียนรู้ ทั้งของครูและนักเรียน
22.02.52: เวลา
ไปกินข้าวร้านท่งหลี อร่อยเหมือนเดิม ร้านอาหารที่ทำให้สาเคยหลั่งน้ำตาเพราะความอร่อยมาแล้ว! ขับรถไปไกลแถวบางบัวทอง ไปไหว้พระที่วัดเล่งเน่ยยี่สาขาสอง วัดใหญ่อลังการราวกับพระราชวังต้องห้ามกรุงปักกิ่ง คนทำพีธีแก้ชงกันเยอะเชียว คนที่ชงคงมึนๆ เหมือนกาแฟหรือโอวัลตินที่กำลังชง โดนช้อนคนแล้วหมุนๆ อยู่ในถ้วย แต่พอชงเสร็จก็คงจะอร่อย ขอให้ทุกคนที่ชงอยู่ชงเสร็จไวๆ วันนี้ทั้งวันใช้เวลากับคนที่บ้าน เมื่อวานตอนเย็นๆ บนรถบัส ขณะที่พวกเรายังเมามันกับถ้อยคำของอาจารย์ยงยุทธ อาจารย์ถามขึ้นมาว่าเหนื่อยไหม พวกเราที่นั่งอยู่หลังรถตะโกนว่าไม่เหนื่อย นุ้ยตะโกนบอกอาจารย์ว่าค้างกันอีกคืนแล้วพรุ่งนี้เที่ยวต่อดีไหมครับ อาจารย์ส่ายหน้าแล้วบอกว่า ไม่ได้หรอก มันเป็นเรื่องของเวลา แล้วก็ตามมาด้วยคำถามสไตล์อาจารย์ “เวลาคืออะไร?” ตามเคย ทั้งรถเงียบ ไม่มีเสียงตอบ เพราะรู้ว่าตอบไปก็ไม่ถูก ไม่นานนักคำตอบก็ถูกปล่อยออกมาจากปากของอาจารย์ “เวลาคือชีวิต” โอว อีกแล้ว คำตอบที่ต้องรอฟังคำอธิบายด้วยหัวใจระรัว “ไม่จริงหรือ ถ้าไม่มีชีวิตเราก็ไม่มีเวลา เพราะฉะนั้นเวลานัดใครจึงเหมือนเรายืมเวลาในชีวิตของเขามา เวลานัดกับใครผมจึงไม่เคยไปสาย เพราะผมรู้ว่าผมยืมเวลาในชีวิตของเขามา ถ้าผมไปสาย เขาก็จะเสียเวลาที่จะเอาไปทำอะไรอย่างอื่นอีก” อาจารย์หยุดให้พวกเราคิดตาม แล้วค่อยพูดต่อ “วันนี้ผมใช้เวลากับพวกคุณ ก็สนุกและมีความสุขไปแบบหนึ่ง พรุ่งนี้ผมก็ต้องใช้เวลากับอย่างอื่นบ้าง ชีวิตคนเราต้องหลากหลาย การใช้เวลาในชีวิตก็ต้องใช้ไปกับสิ่งต่างๆ ที่หลากหลาย” จริงอย่างที่อาจารย์ท่านว่าไว้ ชีวิตที่ดีน่าจะมีการใช้เวลากับสิ่งนั้นสิ่งนี้ที่หลากหลาย ไม่ได้วนเวียนอยู่กับสิ่งเดิมๆ คนเดิมๆ สถานที่เดิมๆ ความหลากหลายคือสีสัน [...]
21.02.52: อย่าหยุดถาม
ไปทริปไม้-เมือง-ร้อนที่พี่ก้องจัด แต่พี่ก้องบอกว่าตั้งชื่อไว้หลอกๆ อาจารย์ยงยุทธบอกว่าจริงๆแล้ววันนี้จะมาคุยกันเรื่อง ‘สู้โลกร้อนด้วยวิถีไทย’ ได้ไปดูนาเกลือ ตลาดน้ำ สวนมะพร้าว ดูเขาทำน้ำตาลปีบ ดูเขาทำถ่าน ดูวัดหลายวัด วัดเล็กๆ ที่ถ้าอาจารย์ไม่พามาก็คงไม่ได้มา สิ่งที่ได้กลับมาในวันนี้ (เยอะจนล้นสมอง) -จงตั้งคำถามกับทุกอย่าง -ตั้งคำถามแล้วอย่าลืมหาคำตอบ -คำตอบอาจไม่ได้อยู่ในตำรา -คำตอบจากปากของผู้คนน่าสนใจ -จงเชื่อมโยงศาสตร์เข้าด้วยกัน -ต้องหาคำตอบ ‘ในสายตาของฉัน’ ให้ได้ -อย่ามองข้ามสิ่งเล็กๆ -ทุกอย่างมีความพิเศษ -ทุกสิ่งมีเรื่องราว -ถ้าเรามีเวลาให้มัน สนใจ ทำความเข้าใจ แล้วเราจะรัก -พอเรารักเราจะไม่ทำลาย -ดวงอาทิตย์คือพลังงานหลัก น้ำมันกับไฟฟ้าคือพลังงานทดแทน -อย่าหลอกตัวเอง อย่าหลอกโลก -แต่ก่อนชีวิตเราเป็นชีวิตที่ติดกับน้ำ -พระจันทร์มีผลกับชีวิตมากกว่าที่คิด -โลกร้อนเพราะคนใจร้อน -พระอาทิตย์ส่องแสงร้อนๆ แต่ก็ให้ลมเย็นๆ ด้วย -ชีวิตคืออะไร -เรารักใครบ้าง -เที่ยวให้มาก -แต่อย่าเดินผ่าน จงมองทุกอย่างด้วยความอยากรู้ -สถานที่ที่ไม่ใช่จุดท่องเที่ยว ควรเลี้ยวเข้าไปดู -เรายังมีเวลาหาความรู้ -ความรู้ไม่มีประโยชน์ถ้าไร้ปัญญา -ปัญญาจะนำมาซึ่งชีวิตที่มีความสุข -สุขไม่เหมือนสนุก -สนุกเกิดขึ้นตอนกระทำ สุขเกิดขึ้นเมื่อได้ทำสำเร็จ -ชีวิตเล็กๆ นั้นน่ารัก [...]
20.02.52: Journey of Life
ดูสารคดี BBC ทุกชีวิตล้วนมีบรรพบุรุษเดียวกัน เป็นสารคดีที่ดูแล้วมองเพื่อนร่วมโลกต่างไปจากเดิม วันนี้เห็นปลาตีนแล้วอยากยกมือขึ้นไหว้ เหมือนไหว้อากง เหมือนไหว้อาม่า ถ้าปลาไม่ตะเกียกตะกายขึ้นมาบนบก เราคงไม่ได้ยืนอยู่บนฝั่ง หันไปมองมัน แล้วยกกล้องขึ้นถ่ายรูป
19.02.52: สิวสองสามเม็ด
เจอคนคนหนึ่งที่เคยสวย วันนี้เธอเป็นสิว ความสดใสลงน้อยลง ดวงตาเหนื่อยล้า อาจเป็นเพราะเราเจอกันตอนดึก เป็นตอนดึกของวัน หรืออาจเป็นตอนดึกของชีวิตเธอ ตาล้า แต่พยายามฝืนยิ้ม เรามองหน้ากัน เหมือนคนเคยรู้จัก เธอเป็นฝ่ายทักก่อน เธอเรียกชื่อเรา ตามด้วยคำว่า “รึเปล่า” “ใช่” เราตอบ ตามด้วยชื่อเธอ กับเครื่องหมายคำถามล่องหน เธอยิ้มแทนคำว่า “ใช่” ช่องว่างเกิดขึ้นกลางอากาศ ในช่องว่างมีความเงียบ ในความเงียบมีรอยยิ้ม และความคิด เราคิดถึงใบหน้าของเธอเมื่อวันนั้น เธอคงคิดเหมือนกันว่าเราแก่ขึ้น “ผอมลงนะ” เราหัวเราะแก้เก้อ “อืม” แต่เราไม่ได้ทักอะไรกลับไป เธอยังสวยเหมือนเดิม หากแต่มีความเหนื่อยล้าในดวงตา คล้ายดอกไม้เปื้อนฝุ่น ไม่ช้ำ ไม่แห้ง แค่เปื้อน พรุ่งนี้ได้น้ำค้างยามเช้าคงสดใส เราถามเธอไปว่า “อยู่ที่นี่เหรอ” “ที่นี่” คือออฟฟิศเก่า เธอยิ้ม ชีวิตคนเราบางทีก็ลอยคว้างแล้ววนกลับมาที่เดิม กลับมาที่เดิม พบปะกับคนเดิมๆ สิ่งต่างๆ ยังคงอยู่ บรรยากาศไม่แตกต่างจากวันนั้นสักเท่าไหร่ มีแต่ดอกไม้ที่บานแล้วก็เหี่ยวโรยไป เรายิ้มให้กันในความเงียบ คล้ายจะมีบทสนทนา แต่มันถูกเก็บงำเอาไว้ หลายปีที่ผ่านมา แต่ละคนไปเจออะไรมาบ้าง [...]
18.02.52: แก่
ดูหนังเรื่อง The Curious Case of Benjamin Button แม้หนังจะเงียบๆ เนือยๆ ทำให้เผลอหลับเป็นระยะ แต่หนังก็น่าสนใจดี แค่คิดตัวละครหนึ่งตัวให้เกิดมาแก่แล้วยิ่งโตยิ่งเด็กก็น่าติดตามแล้ว แถมตัวละครนั้นยังเล่นโดยแบรด พิตต์อีกต่างหาก สาวๆ คงรอดูว่าเมื่อไหร่พี่จะแก่ (แล้วหน้าเด็กเสียที) หนังเรื่องนี้เป็นหนังที่มีคนตายมากที่สุดเท่าที่เคยดูหนังมา หากไม่นับหนังสงครามอย่างบางระจัน หรือพวกหนังจีนที่ยิงธนูกันเป็นห่าฝนตายกันยกกองทัพ แต่นี่มันหนังชีวิตธรรมดาๆ ไม่ได้ทำสงครามอะไร (ทำอยู่แป๊บนึง) แต่กลับมีตัวละครตายแทบทุกสิบนาที ระหว่างที่ดูตัวละครหลักทั้งสองค่อยแก่และค่อยๆ หนุ่ม พูดรวมๆ ก็คือค่อยๆ เปลี่ยนแปลงไปตามความไม่จีรังของสังขาร ก็ได้เห็นตัวละครอื่นๆ ตายไปด้วยสาเหตุต่างๆ ทั้งแก่ตาย ถูกยิงตาย และตายโดยไม่ทราบสาเหตุ เวลาเห็นคนตายเยอะๆ นี่มันชวนให้ปลง ชอบการตายของตัวละครในหนังเรื่องนี้ เพราะแต่ละคนนั้นตายแบบธรรมดาดี ทำให้รู้สึกว่าการตายเป็นเรื่องปกติ เศร้า แต่ก็ไม่โศกมากนัก เหมือนเป็นสิ่งที่ต้องเป็นไป บางตัวละครนั้นเหมือนนอนหลับไปเฉยๆ ต่างก็แค่ไม่ได้ตื่นขึ้นมาอีกแล้ว บางคนเล่าให้ฟังว่ามีคนตายไปตอนนั่งอยู่บนโซฟาตัวโปรด และกำลังฟังเพลงโปรดของเขา เหมือนใช้ชีวิตตามปกติ แค่หลับตาลงแล้วไม่ลืมตาขึ้นมาอีก ชีวิตของตัวละครในหนังก็เหมือนชีวิตคนนอกจอ มีทุกข์ สุข เศร้า เคล้ากันไป มีปัญหาให้ต้องแก้ไข และที่สำคัญ [...]