Archive for September, 2009
อดทนเวลาที่ฝนพรำ (3)
ความเดิมตอนที่แล้ว: ไอ้หนุ่มคนหนึ่งป่วย มันไปหาหมอ หมอไม่แน่ใจว่ามันเป็นอะไร สั่งให้พยาบาลเอาไม้พันสำลียัดจมูก ผลออกมาก็ยังไม่แน่ (จะแหย่ไปทำไม) จึงจ่ายยาหวัด 2009 มาให้กิน มันรับยากลับมานอนหนาวสั่น (แปลว่าไข้ขึ้น) มันทบทวนถึงงานหนัก และความสุขของการหายใจ แล้วมันก็หยุดเขียนไว้ตรงนั้น … ผมตื่นขึ้นมาแล้วรู้สึกเหมือนแบกดาวเสาร์เอาไว้บนหัว หนักแค่ไหนอย่าถาม ผมก็ยังไม่เคยแบกมันจริงๆ หรอก กรุณาเข้าใจอารมณ์กวี แต่นี่มันกวีป่วย เลยเปรียบเทียบได้ง่อยๆ แค่นี้ เอาเป็นว่าตื่นมาแล้วมึน (เออ ทำไมมึงไม่เขียนแบบนี้ตั้งแต่แรก) ประคองตัวเองมาที่ห้องน้ำ ถูฟันไปมา ถลกขากางเกงขึ้น พระเจ้า! บริเวณต้นขาอันผุดผ่องเป็นยองใยของผมมีจุดสีแดงยกโขยงขึ้นมา ราวกับพี่น้องเสื้อแดงบุกทำเนียบ (โชคดีที่ไม่พังรั้วเข้าไปถึงพื้นที่ส่วนสำคัญ) ผมตกใจ ตาค้าง ทำแปรงสีฟันหล่นลงพื้น แล้วร้องกรี๊ด พี่สาวเปิดประตูห้องน้ำเข้ามา เห็นฟองที่ฟอดอยู่เต็มปากแล้วร้องกรี๊ดสมทบ! ตะโกนบอกแม่ “แม่ เอ๋มันกินวิกซอล” แม่รีบกุลีกุจอวิ่งขึ้นบันไดมาเพื่อที่จะบอกกับคุณผู้อ่านว่า “อย่าไปเชื่อไอ้ลูกชายขี้โม้ของดิฉัน ความจริงหยุดอยู่ที่มันเห็นผื่นเท่านั้นแหละค่ะ” ผื่นแดงขึ้น ผมพยายามหลอกตัวเองว่าไม่มีอะไรผิดปกติ เข้าไปมองใกล้ๆ เพื่อให้เห็นเป็นรูขุมขน ปลอบตัวเองว่าผิวเราเป็นสีนี้อยู่แล้ว ถอยออกมามองไกลๆ แล้วบอกตัวเองว่า เฮ้ย ปกติมันก็มีจุดๆ [...]
BE Magazine
(ขอพักเรื่อง “อดทนเวลาที่ฝนพรำ” เอาไว้ก่อน จะมาเขียนต่อเมื่อฟ้าฝนเป็นใจนะครับ) วันนี้อยากแนะนำนิตยสารน่ารักๆ ฉบับหนึ่ง (ซึ่งจริงๆ อยากจะแนะนำมาตั้งนานแล้ว) นั่นคือ BE Magazine ครับ พี่ๆ น้องๆ หลายคนน่าจะได้เห็นผ่านตาผ่านจมูกผ่านปลายนิ้วกันไปบ้างพอสมควร ผมเองเมื่อเห็นเล่มแรกก็หยิบขึ้นมาสูดดมและกวาดลูกตาไล่ไปตามตัวหนังสือเช่นกัน เพราะนับว่าเป็นนิตยสารหน้าตาดีเล่มหนึ่งบนแผงหนังสือ แต่ไม่ใช่แค่ “หน้าตาดี” นิตยสารเล่มนี้ยัง “ใจดี” อีกด้วยครับ BE Magazine จัดทำขึ้นมาด้วยแนวคิดของการทำธุรกิจเพื่อสังคม พูดง่ายๆ ว่าไม่ได้ทำธุรกิจเพื่อให้ตัวเองรวย แต่เพื่อช่วยให้คนจนน้อยลง ไงครับ น่าสนใจใช่ไหมล่ะ จากวิธีคิดนั้นนำมาสู่วิธีทำ คือ การเพิ่มทางเลือกให้ผู้ด้อยโอกาสในสังคม ให้เขามีลู่ทางในการหาเงินมาเลี้ยงปากท้องและครอบครัว ผู้ด้อยโอกาส (ซึ่งอาจจะเคยเป็น “ขอทาน”) สามารถมาขอรับ BE ไปขาย โดยไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายอะไรเลย และรายได้ที่ได้มาจากการขายนิตยสาร ก็เข้ากระเป๋าผู้ขายเหล่านั้นทั้งหมด (อะไรจะใจดีขนาดนี้!) นอกจากนั้นในส่วนขอมูลนิธิยังเปิดรับสมัครสมาชิกรายเดือน ซึ่งผู้สมัครสมาชิกก็จะได้รับนิตยสารไปนอนอ่านทุกเดือน รายได้ทั้งหมดจะนำเข้ามูลนิธิโดยไม่หักค่าใช้จ่ายใดๆ และนี่คือข้อความที่เขาแนบมาเพื่อประชาสัมพันธ์ โครงการนิตยสารเพื่อสังคม เปิดรับเยาวชนที่ต้องการมีรายได้เสริม คนพิการที่สามารถดูแลตัวเองได้ ผู้ด้อยโอกาสในชุมชนต่างๆ มูลนิธิ รวมทั้งกลุ่มอาสาสมัครอิสระทุกๆ กลุ่ม [...]
อดทนเวลาที่ฝนพรำ (2)
สิ้นเสียงคำว่า “ไม่แน่” ของหมอ ผมรีบเอ่ยขอยาหวัด 2009 ตามที่พี่สาวกำชับ “หมอครับ ไม่ว่าจะเป็นหรือไม่เป็น ผมขอกินตุนไว้ก่อนได้ไหมครับ” หมอเหลือบตามองจิ้งจกบนเพดานสองวินาที ใคร่ครวญถึงลูกเมีย และบ้านหลังที่ยังผ่อนไม่หมด ก่อนที่จะตอบผมว่า “ถ้าคุณขอกิน หมอก็ต้องให้กิน เพราะถ้าไม่ให้กิน แล้วเดี๋ยวเกิดเป็นอะไรไป หมอก็จะแย่” ว่าแล้วหมอก็เขียนตัวหนังสือหยุกหยุยลงไปในกระดาษด้วยความเป็นห่วง ผมหมายถึงห่วงตัวเองและลูกเมียอะนะ ไม่ใช่ห่วงผม … แล้วผมก็ได้ยาหวัด 2009 มากินสมใจ ไม่ได้อร่อยสักนิด แต่เอาน่ากินกันตาย (กันตายจริงๆ) พยาบาลหยิบยามากองไว้ข้างหน้า แล้วค่อยๆ บอกวิธีกินให้ฟัง ทีละชนิด ผมพยักหน้าตาม หูไม่ค่อยได้ฟัง เพราะกำลังหันหน้าหาหมอ ไม่ได้อยากตรวจอีกรอบ แต่ผมหันหาหมอนวด! เมื่อยเนื้อเมื่อยตัวเหลือเกิน อยากให้ใครกระทืบหลัง ดัดไหล่และไหปลาร้า เท่าที่จำความได้ ไม่ว่าจะผ่านสนามบาส สนามบอล สนามรักบี้ หรือตะกร้อมาแค่ไหน ผมก็ไม่เคยเมื่อยเนื้อเมื่อยตัวขนาดนี้มาก่อนเลย ให้ตายสิ! เฮ้ย! แต่อย่าเพิ่งตายเร็วเกินไปก็ดีนะ ผมยังไม่ได้ไปถึงค่ายฐานของเอเวอร์เรสต์เลย คิดมาถึงตรงนี้ผมก็รู้สึกกลัวตายขึ้นมาอย่างประหลาด ผมรู้สึกว่าผมเขยิบตัวเข้าใกล้ความตายเข้าไปทุกที แถมยังมีอีกตั้งหลายอย่างที่อยากทำ คิดแล้วก็อยากเก็บกระเป๋าวิ่งออกจากโรงพยาบาลไปเที่ยวในที่ที่อยากไปในทันใด แต่ก็ทำไม่ได้หรอก [...]
อดทนเวลาที่ฝนพรำ (1)
วันนั้นเป็นวันอาทิตย์ ผมกับครอบครัวกล่าวคำอำลากันที่ร้านอาหารในสยามสแควร์ สามร่างเดินหายไปในความมืด ผมยืนอยู่คนเดียว ฝนไม่ได้ตก แต่รู้สึกเหงา ผมหอบหิ้วรางวัล ‘ต้นแบบเยาวชน’ เดินฝ่าความเหงาไปที่รถ รถมีสี่ที่นั่ง ผมขับมันออกมาคนเดียว เปิดเพลงแล้วร้องตาม ในใจรู้สึกมีอาการไม่ปกติ ความปวดเริ่มร้าวไล่ลามจากหลังไปยังหัวไหล่ รู้สึก ‘ไม่สบาย’ … วันก่อนนั้นเป็นวันเสาร์ มีโอกาสได้นั่งคุยกับพี่ผู้กำกับคนหนึ่งที่เพิ่งได้รับรางวัล ผมถามเขาถึง ‘ความสุข’ เขาตอบว่าความสุขไม่ใช่รางวัล แต่คือสิ่งดีๆ ระหว่างทำงานร่วมกันกับทีม “เวลารับรางวัลเรามักไปรับคนเดียวเสมอ มันเหงาๆ นะ” นั่นเป็นเหตุผลที่ผมชวน ‘ที่บ้าน’ ไปด้วยในวันถัดมา … คืนนั้นผมนอนบิดตัวไปมา รู้ตัวว่าไม่สบาย จะว่าไปก็ทั้งกายและใจ ได้แต่คิดว่า ตื่นขึ้นมาจะหาย–ทั้งกายและใจเช่นกัน เรามักมองโลกในแง่ดีว่า การนอนหลับจะช่วยกำจัดสิ่งไม่ดีได้ คิดว่ามันจะหายไปในวันรุ่งขึ้น … เช้าแล้ว เป็นวันจันทร์ วันที่ต้องไปทำงาน ผมส่งข้อความไปหาใครบางคน ทำนองว่า “เราต้องการคนดูแล” ไปทำงานและกลับบ้านเร็วกว่าปกติ ผมมองงานในตารางที่ต้องส่งตามกำหนด กล้ามเนื้อทั้งร่างบอกกับเจ้าของมันว่า แกควรพักผ่อน นอนบิดร่างกายไปมา ตัวร้อนจนผ้าห่มเกือบไหม้ แล้วใครบางคนก็พาไปหาหมอ … วัดไข้ [...]
พบกัน ณ มธ.
พฤหัสบดีที่ 17 ก.ย.นี้ น้องๆ มธ.ที่ยังไม่ต้องรีบกลับบ้านกลับหอ ขอชวนไปนั่งจ้อกันในงานเสวนา “เพียงแค่เราเข้าใจเอง” งานเริ่ม 17.30 น. ณ ศูนย์อาสาสมัคร อาคารกิจกรรมนักศึกษา (ตรงข้าม สวทช.) ชั้น 1 วงเสวนานี้เกิดขึ้นเพื่อสร้างแรงบันดาลใจเกี่ยวกับคุณค่าของตัวเอง และการใช้ศักยภาพของตัวเองทำสิ่งดีๆ เพื่อสังคม จัดโดยศูนย์อาสาสมัคร มธ. แขกอีกคนน่าจะเป็นวรรณสิงห์ ประเสริฐกุลครับ (ยังไม่ชัวร์) ใครว่างแล้วไม่รีบกลับบ้าน เจอกันครับ!
090909
ศูนย์เก้าศูนย์เก้าศูนย์เก้า มีงานมงคลที่บริษัทแห่งหนึ่ง หัวหน้าใหญ่นัดลูกน้องทุกคน ให้ไปให้ทันเวลา 9 โมง 9 นาที 9 วินาที ทุกคนจะก้าวเข้าออฟฟิศพร้อมกัน ถาวร สะดุ้งตื่นขึ้นมาตอนแปดโมงกว่า เขาตกใจ บ้านไกล จะไปทันไหม รีบวิ่งผ่านฝักบัว กระโดดเข้ากางเกง เหยียบส้นรองเท้า กดรีโมต เปิดประตู สตาร์ทรถ เข้าเกียร์ เหยียบคันเร่ง ขึ้นทางด่วยพระราม9 นาฬิกาบอกเวลาเกือบ 9 โมง ออฟฟิศพระราม9 ซอย9 ของเขายังอยู่อีกไกล ในใจไม่ได้กลัวเจ้านายด่า กลัวว่าไปไม่ทันจะไม่เป็นมงคลกับชีวิต หากพลาดไป นั่นหมายความว่าเขาต้องรออีกพันปี รถเคลื่อนแล้ว เขาเหยียบคันเร่งสุดชีวิตในช่วงถนนโล่ง ก้มลงมองนาฬิกา ตัวเลขแสดง 09.09.09 ของวันที่ 09.09.09 ไม่ทันเสียแล้ว ทันทีที่เงยหน้าขึ้นมา รถ 9 ล้อจอดขวางถนนอยู่ โดยมีล้อหนึ่งหลุดกระเด็นไปข้างทาง รถทะเบียน 0909 ของเขาเสยเข้ากับรถ 9 ล้ออย่างจัง! สูญก้าว-สูญก้าว-สูญก้าว
ข่าวฝาก
ข่าวฝากสามข่าวสำหรับคนที่สนใจครับ เชิญร่วมเสวนาทางวิชาการเชิดชูเกียรติ รศ.ดร.สุพจน์ จุนอนันตธรรม คณะเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ขอเรียนเชิญท่านเข้าร่วมงานเสวนาทางวิชาการเชิดชูเกียรติ รศ.ดร.สุพจน์ จุนอนันตธรรม อดีตคณบดีคณะเศรษฐศาสตร์ มธ. ในโอกาสที่ได้รับพระราชทานปริญญาดุษฎีบัณฑิตกิตติมศักดิ์ สาขาเศรษฐศาสตร์ จากมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ในปีนี้ งานเสวนาจัดขึ้นในวันจันทร์ที่ 14 กันยายน พ.ศ.2552 เวลา 13.30 – 16.30 น. ณ ห้องประชุมชั้น 5 คณะเศรษฐศาสตร์ มธ. ตามกำหนดการ ดังนี้ 13.00 – 13.30 น. ลงทะเบียน 13.30 – 13.40 น. คณบดีกล่าวเปิดงาน และเชิดชูเกียรติ รศ.ดร.สุพจน์ จุนอนันตธรรม 13.40 – 14.00 น. ปาฐกถานำเรื่อง “เราเรียนรู้อะไรจากวิกฤตซับไพรม์” โดย รศ.ดร.สุพจน์ จุนอนันตธรรม 14.00 – [...]
โต๊ะเก่า และเยาวชน
สัปดาห์ที่ผ่านมามีเรื่องให้ท้อใจพอสมควร ถ้าให้หมอลักษณ์ตรวจลักขณาราศี เห็นทีจะตรวจเจอราหู! งานหลักมีปัญหาที่ต้องแก้ไข ทั้งที่แก้มาแล้วหลายด่าน แต่ก็ยังไม่วายที่จะต้องแก้อีก และไม่รู้ว่าจะต้องแก้อีกสักกี่ครั้ง สูดหายใจลึกๆ ฮึดสู้ นึกถึงข้อความให้กำลังใจ และวิธีคิดในแง่บวก ที่ตัวเองเคยเขียนไว้ในหลายบทความ นึกถึง โคโนะสุเกะ มัสซึชิตะ นึกถึง สมาน ส.จาตุรงค์ นึกถึง ยูเซียน โบล์ท นึกถึงใครหลายคนที่ต้องฝ่าฟันปัญหาและอุปสรรค ก่อนที่จะพลิกมาชนะในช่วงท้าย งานย่อยหลายงานต้องการการจัดการที่ดี ค่อยๆ เคลียร์ให้สำเร็จเสร็จสิ้นไปทีละงาน ในสภาวะปกติ ไม่ใช่เรื่องที่เหลือบ่ากว่าแรง แต่ในช่วงมรสุมชีวิตแบบนี้ก็เล่นเอามึนไปได้เหมือนกัน … สองวันมานี้ได้กำลังใจและแรงบันดาลใจที่ดีจากสองแหล่ง หนึ่งคือ “คนแก่” อายุเกือบหกร้อยปีท่านหนึ่ง ชื่อว่า เลโอนาร์โด ดา วินชี การอ่านชีวประวัติของท่านสร้างกำลังใจได้ไม่น้อย (แน่นอนว่ากำลังจะเขียนถึง) อีกหนึ่งแรงที่ได้เกิดจาก “เด็ก” วันนี้ได้นั่งคุยกับน้องๆ สามคน คนหนึ่งชื่อ “มะเหมี่ยว” มาจากวารสารฯ ธรรมศาสตร์ ขอสัมภาษณ์เพื่อนำไปเขียนบทความเกี่ยวกับบุคคล เพื่อส่งอาจารย์ (ทำเป็นภาษาอังกฤษซะด้วย) กับอีกสองคน เป็นรุ่นน้องที่ถาปัด จุฬาฯ คนหนึ่งชื่อ [...]
facebook และ twitter
โลกยุคนี้บางทีก็เหมือนเราจะติดต่อสื่อสารกันมากไป บ่อยเกิน แต่บางช่วงเวลาก็เพลินดี ยากจะตัดสินว่าช่องทางการสื่อสารที่มากขึ้น สะดวกขึ้น และถี่ขึ้นเหล่านี้ เป็นสิ่งที่ดีหรือร้าย คำตอบเชยๆ ที่น่าจะใช้ได้กับหลายสิ่ง คือ อยู่ที่ผู้ใช้ ถ้าใช้แล้วสนุก มีความสุข ไม่กระวนกระวายใจ ก็คงจะดี ถ้าใช้แล้วส่งผลกระทบกับสุขภาพจิต กระทบชีวิต ไม่มีเวลาให้อาหารหมา ก็อาจจะแปลว่า ร้าย ไม่ได้ใช้ facebook มานาน เอาเข้าจริง เรียกได้ว่าไม่เคยใช้ และยังใช้ไม่ค่อยเป็น (แทนที่จะใช้คำว่า “ใช้” ควรใช้คำว่า “เล่น” มากกว่านะ) วันนี้เห็นคนรอบตัวใช้กันมากมาย ครั้นจะไม่ใช้ก็เกรงว่าเพื่อนจะเลิกคบ จึงลองเล่นบ้าง ก็เลยมาเชิญชวนไปเล่นด้วยกันครับพี่น้อง facebook ใช้ชื่อว่า Aey Roundfinger แถม twitter ที่นี่ http://twitter.com/roundfinger สื่อสารกันให้หนำใจ วันไหนเมื่อยๆ ก็ค่อยปิดหน้าต่างอุปกรณ์สื่อสารเหล่านี้ลง ถือซะว่าเล่นกันสนุกๆ เพลินๆ เจริญสะดือครับผม!
ชุดดำ
ไปดู Coco avant Chanel มา ได้เห็นชุดสีดำในหนังที่เธอเป็นผู้นำเข้าสู่วงการแฟชั่น ที่เขาเรียกกันว่า “Little Black Dress” เมื่อ Coco Chanel ออกแบบชุดสีดำสู่วงการแฟชั่น นิตยสาร Vogue ขณะนั้น (1920s) ถึงกับคาดการณ์ว่า “มันจะกลายเป็นชุดยูนิฟอร์มของผู้หญิงทุกชนชั้น” เลยเชียว ดูตอนนี้ไม่รู้สึกอะไร เพราะใครๆ ก็ใส่ชุดยาวสีดำกันทั้งนั้น แต่สมัยนั้นคงยังไม่เป็นที่นิยม ยิ่งดูจากในหนัง ก็เห็นเขาฮิตสีขาว สีชมพูกันเสียมากกว่า Coco ในเรื่องเท่ดี เป็นตัวของตัวเอง เชื่อมั่นในตัวเอง ชอบที่เธอรักความเรียบง่ายมากกว่าอู้ฟู่ อาจเพราะไม่ได้เกิดมารวย ปะเหมาะกับจังหวะที่โลกกำลังมีสงครามครั้งใหญ่ (สงครามโลก) คนย่อมจนลงเป็นธรรมดา ผู้คนจึงหันมานิยมความเรียบง่ายกันมากขึ้น … John Singer Sargent ศิลปินชาวอิตาลี วาดภาพสาวในชุดดำชื่อ “Madaam X” ไปแสดงในกรุงปารีส แต่ถูกผู้เข้าชมทำหน้าอี๋ใส่ บอกให้ยกออกไปจากนิทรรศการ ทั้งที่พี่เขาก็วาดออกจะสวย ว่ากันว่า ในภาพดั้งเดิมนั้น เส้นชุดดำที่ไหล่ข้างขวา ร่วงหล่นลงมาเผยให้เห็นหัวไหล่เปลือยเปล่าขาวจั๊วะ รวมถึงเอวองค์ที่คอดกิ่วของเธอ [...]