เสียงหน่อไม้
เช้าวันนี้ (4 พ.ค. 53)
ได้รับโทรศัพท์จากจิตร (หน่อไม้)
และจดหมายจากเจน (หน่อไม้)
จิตรบอกว่าครบสองปีแล้ว
จริงสินะ ชาวหน่อไม้เป็นอย่างไรกันบ้างหนอ
ต้นความฝันแทงหน่อทอดยอดไปถึงไหนแล้ว
จิตรบอกข่าวว่ากำลังจะย้ายไปอยู่ที่ปัตตานี
ไม่รู้ว่าเจนทำอะไรอยู่ คนอื่นๆ เป็นไงบ้าง
ไม่ได้คิดถึงตลอดเวลา แต่ก็คิดถึงเมื่อมีโอกาส
โดยเฉพาะคิดถึงช่วงเวลาดีๆ ตอนนั้น
และความฝันที่เคยเล่าสู่กันฟังเอาไว้
ถึงไหน อย่างไร กันแล้วบ้างหนอ?
คิดถึง คิดถึง.
…
ขอนำจดหมายของเจนมาแปะไว้
เพราะอ่านแล้วดีใจครับ 
…
หวัดดีพี่
ไม่เจอกันนานเลยนะ เมื่อคืนอ่าน บุกคนสำคัญ ถึงตีหนึ่งกว่า เลยเกิดความรู้สึกอยากเขียนขึ้นมาบ้าง คนเราควรเขียนเมื่อเรารู้สึกใช่ไหมพี่ จริงๆแล้วยังอ่านไม่จบหรอก อ่านไปได้ถึงปู่ดาร์วินเอง ทั้งๆที่คุ้นเคยกับปู่คนนี้เป็นอย่างดี เพราะเรียนเกียวกับทฤษฏีวิวัฒนาการตั้งไม่รู้กี่รอบ แต่ก็ดูเหมือนกับว่าจะรู้จักกันยังไม่ดีพอ พออ่านจดหมายของพี่ที่เขียนถึงปู่ทำให้เข้าใจว่าปู่รู้สึกยังไงก่อนที่จะเสนอทฤษฏีเปลี่ยนโลกนั่น เราว่าพี่น่าจะไปเขียนหนังสือเรียนให้เด็กๆใช้เรียนกันอ่ะ เพราะสิ่งที่สำคัญในการเรียนรู้เรื่องพวกนี้อาจไม่ใช่แค่นั่งจดจำสิ่งที่มีคนเคยเสนอหรือสร้างขึ้นมาเท่านั้น แต่เป็นแรงบันดาลใจในการเสนอผลงานเหล่านั้นต่างหาก สิ่งที่จุดประกายบางครั้งสำคัญกว่าสิ่งที่ค้นพบซะอีก เราว่าการค้นพบอะไรซักอย่างเป็นเรื่องง่าย แต่การพบคุณค่าของสิ่งที่ค้นเจอนั้นยาก ทุกวันนี้เพื่อนในแลปทำการทดลองนู่นนี่มากมาย แต่กลับบอกว่างานที่ทำใช้ไม่ได้ เขียนเสนอผลงานไม่ได้ จริงๆแล้วอาจเป็นเพราะเค้ายังไม่พบคุณค่าของมันต่างหาก
เราว่าพี่เปลี่ยนโลกได้เลยอ่ะ และพี่น่าจะลืมเขียนจดหมายถึงตัวเอง ถ้าพี่ยังไม่รู้ตัว เราอยากจะบอกว่าพี่เป็นบุคคลสำคัญที่เปลี่ยนโลกใบเล็กๆของคนอย่างเรา อยากจะขอบคุณแรงบันดาลใจที่พี่มีให้อย่างไม่หยุดหย่อน และขอบคุณที่อ่านมาจนถึงบรรทัดนี้
ขอบคุณที่ทำให้เรามองเห็นสิ่งสำคัญชัดเจนขึ้น
กะลาสีบนเรือบีเกิล
on May 4, 2010 at 7:56 pm
· Permalink
เคยเขียนจดหมายถึงตัวเอง
ใช้นามแฝง กลัวคนที่บ้านรู้
เนื้อความเหมือนเพื่อนสนิทเขียนมาหา
วิพากษ์ เหน็บแนม ตัวเองอย่างเมามัน
ทั้งเขิน เกร็ง ตลก ครุ่นคิด เมื่อได้อ่าน
หลังๆ นี่ใช้วิธี คุยกับตัวเองที่หน้ากระจก
ยิ่งขำกว่าเดิม…
on May 4, 2010 at 8:26 pm
· Permalink
ดีใจที่คนอ่านจดหมายแล้วดีใจ
แวะมาส่งข่าวว่าสบายดีทั้งกายและใจ
ตอนนี้รอส่งThesisกับสอบก็จะจบแล้ว (คงสงสัยว่ามันยังไม่จบอีกเหรอเนี่ย)
แต่ชอบที่ที่อยู่ตอนนี้และมีความสุขกับทุกๆวัน
อนาคตยังไม่รู้ ไม่แน่เราอาจไปอยู่กับเต่ายักษ์ที่กาลาปากอส หึหึ
คิดถึงทุกครั้งที่กินต้มจืดหน่อไม้ใส่หมูสามชั้น
on May 4, 2010 at 9:05 pm
· Permalink
จริงๆ เรียนเรื่องทฤษฎีดาร์วินมาหลายรอบจริงๆ แต่ไม่เคยเคารพท่านเหมือนตอนอ่านบุกคนสำคัญเลย
on May 4, 2010 at 9:43 pm
· Permalink
ลงไปบ่อยจัดพี่ เลยคิดว่าไปตั้งรกรากซะเลยดีไหม
ตอนนี้ก็ส่งเกียงศักดิ์ ลูกมอ.ไปเซอร์เวย์ก่อน
เมืองน่ารัก คนก็น่ารัก อยากให้มีใครมารักเมืองเล็กๆเมืองนี้เพิ่มอีกเรื่อยๆ
on May 4, 2010 at 9:48 pm
· Permalink
ได้หน่อไม้มาจากงานหนังสือ(เสียดายที่ซื้อช้าไป) เพิ่งอ่านไปได้ค่อนเล่ม ก็รู้สึกประทับใจสุดๆ ทั้งลุ้นระทึก ขำ ซึ้ง เศร้า และเต็มไปด้วยความฝันของเพื่อนร่วมทริป ดีใจกับจิตรด้วยจ้า ที่ได้ทำตามฝัน
on May 4, 2010 at 10:05 pm
· Permalink
คุณ chin คะ
ขอบคุณสำหรับความดีใจนะคะ แต่ว่ามันไม่ใช่ความฝันของจิตรน้า จำผิดคนหรือเปล่า
บังเอิญค่ะบังเอิญ บังเอิญว่า ได้ไปบ่อยและมีคนถามว่าจะไปอยู่ไหม เลยเริ่มคิดน่ะค่ะ เท่านั้นเจงๆ
on May 4, 2010 at 11:00 pm
· Permalink
จำผิดจริงๆด้วย อายจัง(รีบไปเปิดหนังสือเลย) 555 (หัวเราะ กลบเกลื่อน)
on May 5, 2010 at 2:15 am
· Permalink
เหลืออีก 8 ปี
เวลาผ่านไปไวเหมือนติดปีกบินจริืงๆ
on May 5, 2010 at 4:15 pm
· Permalink
ยังคงสบายดีและสนุกกับงานเดิมอยู่นะ แต่ตอนนี้อยากหางานเพิ่มให้ตัวเองจัง
อยากทำอย่างอื่นบ้าง เพื่อเพิ่มความแปลกใหม่ให้ชีวิต
แต่ก็ยังไม่รู้เลยว่าจะทำอะไรดี 5555
ใครมีอะไรให้ช่วยทำมั้ย ^^
on May 5, 2010 at 9:31 pm
· Permalink
ป้าเอี้ยงก็ยังคงเขียนบันทึกถึง เชียงดาว ไม่จบเหมือนเคย
สงสัยต้องรออีก 8 ปี
^-^
on May 7, 2010 at 7:56 pm
· Permalink
จดหมายดีและน่ารักมากคะ
on May 7, 2010 at 8:54 pm
· Permalink
เพิ่งรู้วันนี้ว่ากำลังชอบซีรี่ย์เรื่องเดียวกับพี่เจนอ่ะ
โธ อึนจู 555
ตอนนี้กำลังขึ้นปี5ค่ะพี่เอ๋
เริ่มเข้าใจชีวืตพี่หมอกิ๊กที่บอกว่าหาเวลาอ่าหนังสือ(สนุกๆ)ยากแล้วล่ะ
เริ่มสนใจเรื่องแวะไปใต้เหมือนกันค่ะพี่จิต
เห็นพี่จิตจะไปปัตตานีแล้วก็สนใจมากขึ้น
ที่เริ่มสนใจเพราะว่ามีพี่จังหวัดไปใช้ทุนที่นราธิวาส
มันมีอะไรน่าสนใจดีนะคะ
มีคนบอกว่าเขียนยาวไปแล้ว 555
ก็จบด้วยว่า
คิดถึงทุกคนเล้ยยยยยยยยยยยยยย
555
on May 10, 2010 at 4:49 pm
· Permalink
ชอบจังคำว่า “ไม่ได้คิดถึงตลอดเวลา แต่ก็คิดถึงเมื่อมีโอกาส” ขอเอาไปแชร์นะคะ
on May 17, 2010 at 11:50 pm
· Permalink
ขอพื้นที่แก้ข่าวหน่อยนะคะพี่เอ๋
เนื่องจากบล็อกพี่เอ๋มีคนอ่านมาก ทั้งที่คอมเม้นต์และไม่คอมเม้นต์
แต่สิ่งที่รู้ว่าบล็อกนี้คนอ่านมากคือ ทุกคนที่เห็นในเอ็มเอสเอ็นต้องมาถามว่าอยู่ปัตตานีแล้วเหรอ อ่านจากบล็อกพี่เอ๋
ถ้าใครมาอ่านหน้านี้ของพี่เอ๋ และรู้จักจิตร (หน่อไม้) หรือนอกหน่อไม้
ยังไม่ได้ไปอยู่ปัตตานีนะคะ คือไปทำงาน ไปเที่ยว ไปใช้ชีวิต เดือนเมษายนที่ผ่านมารวมกันแล้วน่าจะเกือบครึ่งเดือนอยู่มั้ง
แล้วตอนที่โทรหาพี่เอ๋ป็นช่วงครบรอบสองปี พี่เอ๋ถามว่าอยู่ไหน เลยตอบว่า “อยู่ปัตตานีพี่ มาจนจะมาอยู่จริงๆแล้ว” พี่เอ๋อาจจะเข้าใจผิดว่าไปอยู่ที่นั่นแล้ว คือยากนะคะ แต่ยังไปไม่ได้
ก็เลยถือโอกาสอธิบาย เพราะตกใจที่หลายคนมาถาม (ก่อนที่เจ้าตัวจะได้อ่านบล็อกนี้เสียอีก) อีกอย่าง ถ้าลงไปอีก ก็ไม่อยากได้รับการทักทายแบบถูกตัว ยังอยากลงไปอีกบ่อยๆค่ะ เหลือ เบตง บันนังสตากับสุไหง-โกลกให้ไปลิ้มลองอยู่ โดยเฉพาะบันนังสตา ดาวที่นี่น่าจะสวย สตา สตา ท่องไว้^^
อาจเพราะสวมหลวงปู่ทวดไว้ นอกจากขอให้ท่านคุ้มครองแล้ว ก็ขอให้ได้ลงไปอีกบ่อยๆเท่าที่อยากไป วัดท่านอยู่นั่น ท่านคงเมตตาลูกหลานชาวอีสานมั้งคะ
on May 27, 2010 at 12:21 am
· Permalink
พี่เอ๋เปลี่ยนโลกเล็กๆของหนูเหมือนกันค่ะ!
เพราะ หน่อไม้ เล่มนั้น
หนูเลยขอเลือกเดินจามหาวันของตัวเองตั้งแต่วันนั้น!!
on May 29, 2010 at 12:02 am
· Permalink
มีวันหนึ่งได้นั่งคุยกับคนคอเดียวกัน
เป็นคนที่มีความฝัน ยินดีที่จะตามล่าฝัน
หรือมีแรงบันดาลใจอะไรหลายๆอย่างเหมือนกัน
บทสรุปสุดท้ายที่กลายเป็นข้อสงสัยสำหรับพวกเราก็คือ
ที่เราเป็นคนแบบนี้ เพราะเราอยู่ใกล้ชิด และถูกหล่อหลอมด้วย abook ???
หรือคนที่เข้ามาใกล้ชิด abook เป็นคนประเภทเดียวกันอยู่แล้ว แล้วมาเจอที่พักพิง เจอคอเดียวกัน???
คิดว่าไงดีคะ?
on August 5, 2010 at 9:07 pm
· Permalink
พี่เอ๋เปลี่ยนโลกของแพทด้วยจริงๆ ขอยืนยันอีกเสียงค่ะ
on August 22, 2010 at 2:00 pm
· Permalink
เจ๋งว่ะ!!! บวกกับยกนิ้วโป้งขึ้นมาให้พี่เอ๋เลยจริงๆ ๕๕
รู้สึกตัวเองนิสัยไม่ดีเพราะอิฉาคนที่ได้ร่วมเดินทางไปในหน่อไม้
แย่จังเนอะ
อยากมีความคิดดีดี แรงกายแรงใจที่ขับเคลื่อนไปข้างหน้าอย่างสร้างสรรค์และไม่หยุดนี่
ทำยังดีคะ
PS.มายกแขนอีกหนึ่งเสียงค่ะว่าชอบคำพูดพี่เอ๋ “ไม่ได้คิดถึงตลอดเวลา แต่ก็คิดถึงเมื่อมีโอกาส” ขออนุญาตจดจำไว้เป็นความประทับใจส่วนตัวนะคะ ^^~