…

ขอนำจดหมายของเจนมาแปะไว้
เพราะอ่านแล้วดีใจครับ

…

หวัดดีพี่

ไม่เจอกันนานเลยนะ เมื่อคืนอ่าน บุกคนสำคัญ ถึงตีหนึ่งกว่า เลยเกิดความรู้สึกอยากเขียนขึ้นมาบ้าง คนเราควรเขียนเมื่อเรารู้สึกใช่ไหมพี่ จริงๆแล้วยังอ่านไม่จบหรอก อ่านไปได้ถึงปู่ดาร์วินเอง ทั้งๆที่คุ้นเคยกับปู่คนนี้เป็นอย่างดี เพราะเรียนเกียวกับทฤษฏีวิวัฒนาการตั้งไม่รู้กี่รอบ แต่ก็ดูเหมือนกับว่าจะรู้จักกันยังไม่ดีพอ พออ่านจดหมายของพี่ที่เขียนถึงปู่ทำให้เข้าใจว่าปู่รู้สึกยังไงก่อนที่จะเสนอทฤษฏีเปลี่ยนโลกนั่น เราว่าพี่น่าจะไปเขียนหนังสือเรียนให้เด็กๆใช้เรียนกันอ่ะ เพราะสิ่งที่สำคัญในการเรียนรู้เรื่องพวกนี้อาจไม่ใช่แค่นั่งจดจำสิ่งที่มีคนเคยเสนอหรือสร้างขึ้นมาเท่านั้น แต่เป็นแรงบันดาลใจในการเสนอผลงานเหล่านั้นต่างหาก สิ่งที่จุดประกายบางครั้งสำคัญกว่าสิ่งที่ค้นพบซะอีก เราว่าการค้นพบอะไรซักอย่างเป็นเรื่องง่าย แต่การพบคุณค่าของสิ่งที่ค้นเจอนั้นยาก ทุกวันนี้เพื่อนในแลปทำการทดลองนู่นนี่มากมาย แต่กลับบอกว่างานที่ทำใช้ไม่ได้ เขียนเสนอผลงานไม่ได้ จริงๆแล้วอาจเป็นเพราะเค้ายังไม่พบคุณค่าของมันต่างหาก

เราว่าพี่เปลี่ยนโลกได้เลยอ่ะ และพี่น่าจะลืมเขียนจดหมายถึงตัวเอง ถ้าพี่ยังไม่รู้ตัว เราอยากจะบอกว่าพี่เป็นบุคคลสำคัญที่เปลี่ยนโลกใบเล็กๆของคนอย่างเรา อยากจะขอบคุณแรงบันดาลใจที่พี่มีให้อย่างไม่หยุดหย่อน และขอบคุณที่อ่านมาจนถึงบรรทัดนี้

ขอบคุณที่ทำให้เรามองเห็นสิ่งสำคัญชัดเจนขึ้น

กะลาสีบนเรือบีเกิล

: )
(โดย เฉลียง)

ไปกินโอโตย่าต่อกับแทน
คุยสนุกคลุกชีวะและชีวิต
แทนคุยสนุกไม่แพ้ตัวหนังสือ

ระหว่างตักข้าวและไก่ซีอิ๊วเข้าปาก
แทนมองออกไปนอกหน้าต่าง
พูดว่า แต่ก่อนตอนเด็กๆ ต้องคอยตาม
ว่าอะไรจะฮิตไม่ฮิต แล้วก็ต้องตามซื้อ
แต่งตัวตาม เดี๋ยวนี้ไม่ซื้อเสื้อผ้ามาเป็นปี
ใส่ตัวเดิมซ้ำๆ ก็ยังอยู่ได้
ตามด้วยคำถาม ท่าทางเอ๋จะชอบใส่เสื้อดำนะ
ตักหมูเข้าปากแล้วหัวเราะ
บอกว่า เออ ขี้เกียจ ไม่ต้องเลือก ตื่นมาหยิบแล้วใส่เลย

กินเสร็จออกมา
นั่งพักใต้ต้นก้ามปูใหญ่
แทนบอกว่า “ต้นไม้หลับแล้ว”
เรามองตาม อืม จริง
ใบไม้หุบตัวลง ต่างจากตอนเดินเข้าร้าน
แทนบอกว่า มันลดการระบายน้ำ
“เมื่อโรงงานปิด ก็ลดการใช้พลังงานซะหน่อย”

ถามแทนเรื่องที่เคยอ่านเจอในนิทรรศการที่ลอนดอน
“ว่ากันว่ามนุษย์จะไม่วิวัฒนาการมากไปกว่านี้แล้ว”
มีหนังสือเล่มไหนเขียนถึงบ้างไหม แล้วมีคำตอบไหม
แทนตอบว่า ไม่มีเล่มไหนเขียนเดี่ยวๆ แต่ริชาร์ด ดอว์กินส์
เคยเขียนว่า ที่ว่ามนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่วิวัฒนาการสูงสุดไม่เป็นความจริง
เพราะสิ่งมีชีวิตทุกชนิดที่เราเห็นอยู่ในปัจจุบันก็คือวิวัฒนาการสูงสุดของมัน
ส่วนมนุษย์จะวิวัฒนาการไปกว่านี้อีกไหม อย่างไร ยังยากที่จะคาดเดา
อีกไม่กี่ปีอาจมีอุกกาบาตพุ่งชนโลกก็เป็นได้

ชวนแทนไปนั่งกินไอติมต่อ
คุยกันเรื่องโน้นนี้
อดีต ปัจจุบัน อนาคต
บ่นกับแทนว่ารู้สึกว่าตัวเองแก่
และอ้วนง่ายขึ้น
แทนพยักหน้าถี่รัว
แล้วเล่าความรู้สึกเมื่อไม่กี่วันก่อน
ตอนเห็น “ผมหงอก” เส้นแรกให้ฟัง
ก็ฮาเฮกันไปตามประสาคน(เริ่ม)แก่

ถามแทนเรื่องแผนการและความฝัน
แทนฝันอยากรวมกลุ่มนักวิทยาศาสตร์รุ่นใหม่
และสร้างความเคลื่อนไหวให้กับสังคม
ฟังแล้วนึกในใจว่า-เราทำอะไรได้บ้างนะ?

คุยเรื่อยเปื่อยไปถึงเรื่องบ้านเมือง
เห็นพ้องกันว่าคงจะวุ่นวายกันอีกพอดู
แทนบอกว่า การเมืองเป็นเรื่องสำคัญ
แต่ถ้าคนจะเทความสนใจไปให้การเมืองหมดคงไม่ค่อยดี
เพราะบ้านเมืองยังมี “มิติ” อื่นอีก
อาทิ การนำเสนอผลงานหรือความคิดทางวิทยาศาสตร์ใหม่ๆ
แทนบ่นว่า พอเรานิ่งเฉย คนก็จะหาว่าทำไมไม่สนใจบ้านเมือง
คำตอบของเขาคือ เราสนใจบ้านเมืองในแง่มุมอื่นได้นี่นา

ผมห้วเราะและตักไอติมเข้าปาก
รู้สึกว่าไอติมอร่อย
ต้นไม้หลับ ขณะที่คนสองคนตื่นเต็มที่!