Archive for March, 2009
โบกไปโบก
สวัสดีครับพี่น้อง มาโบกไม้โบกมือโบกสะดือลาเพื่อที่จะไปโบกตาตุ่มเดินทางไปตามสายลมแห่งท่อไอเสียบนถนน และสายลมใสๆ แบบเดียวกับที่พัดพาก้อนเมฆให้ลอยไปเรื่อย ว่าง่ายๆ ว่ามาโบกมือลาเพื่อไปโบกรถเที่ยวทั่วไทยหนึ่งเดือนเต็ม กลับมาอีกครั้งเดือนพฤษภา แต่ถ้าระหว่างทางได้เจอคอมพิวเตอร์ก็จะส่งข่าวคราวกันทางนี้ คิดว่าน่าสนุกดี เหมือนเขียนโปสการ์ดหาเพื่อน ว่าตอนนี้ตูข้าอยู่ที่นี่แล้ว นั่นหมายความว่าบล็อกแห่งนี้อาจจะเงียบฉี่ไปหลายวัน หรือหากโชคดีก็อาจจะไม่ฉี่นาน ฉี่สั้นๆ ก็อาจจะได้มาเขียนอะไรให้กันอ่านบ้าง เพราะฉะนั้นอย่าได้ชะล่าใจไป เผลอๆ อาจได้อ่านตัวหนังสือจากแดนไกลกทม. ส่วนจะไปโผล่ที่ไหน ตอนนี้ก็ยังไม่แน่ใจเหมือนกันครับพี่น้อง แวะมาส่งข่าวกัน เดี๋ยวจะหาว่าหายไปจากโลกใบนี้ (หมายถึงโลกไซเบอร์) แล้วเจอกันอีกครั้ง ระหว่างนี้ขอให้พี่ๆ น้องๆ และเพื่อนๆ มีความสุขเบิกบานสำราญม้ามกับเทศการสงกรานต์ที่เปียกปอน หวังว่าน้ำเย็นๆ จะช่วยทำให้เหตุบ้านการเมืองของเราเย็นลงบ้าง มีความสุขมากๆ นะครับ ด้วยมิตรภาพ ไปโบกล่ะ!
ขอบคุณครับ
ขอบคุณทุกคนที่ทักทาย ส่งยิ้ม อุดหนุนผลงาน พูดคุยกัน ขอบคุณขนม นมเนย ช็อกโกแล็ตเย็น ขอบคุณมิตรภาพที่น่ารักของทุกคนครับ ไปงานหนังสือทีไรได้พลังกลับบ้านมาใช้อีกหลายเดือนทุกทีเลยครับ ขอบคุณมากๆ จากใจจริงครับ : )
In: Uncategorized · Tagged with: Add new tag
ซักศุ
ดีใจได้นั่งคุยกับพี่จุ้ยอีกครั้ง ชอบฟังเวลาแกพูดจา สายตาแกเหมือนคุณอาใจดี เหมือนคุณพี่ที่มีเมตตา พร้อมเลี้ยงมาม่าผัด พร้อมจัดข้อคิดดีๆ สู่รูหู ตักไอติมกิน ได้ยินคำพูด ถามพี่จุ้ยเรื่องตอนที่ไปอยู่เชียงใหม่ ถามว่าแรกๆ เหงาไหม แกตอบว่า แรกๆ ไม่เหงา อยู่ๆ ไปเริ่มเหงา ก็เลยลงมากทม. ได้พบได้เจอกับผู้คนบ้าง ได้ไปนู่นมานี่ พี่จุ้ยเล่าถึงหนังสือทำไมยิวจึงฉลาด ในนั้นบอกว่าคนจะฉลาดต้องไปนู่นมานี่ ต้องแลกเปลี่ยนความคิดกับคนอื่นบ่อยๆ พวกยิปซีถ้าไม่เดินทางเมื่อไหร่ก็เริ่มแย่แล้ว เคยอ่านเล่มนี้เหมือนกัน แต่ดันลืม แลกข้อมูลกลับไปเกี่ยวกับหนังสือที่เพิ่งได้อ่านไป “เศรษฐศาสตร์แห่งชีวิต” ของคุณยุ้ย ในนั้นอธิบายเหตุผลที่ “ราคา” ของเมืองแพง เพราะเมืองเป็นศูนย์รวมคนเก่งๆ เมื่อเข้ามาอยู่ในเมืองคนเหล่านั้นก็ง่ายที่จะเดินชนกัน “ราคา” ค่าครองชีพของเมืองก็เลยแพงกว่านอกเมือง เพราะเป็น “ราคา” ที่รวมค่าพบปะกับผู้คน ที่จะนำข้อมูลและความรู้มาแลกกันอยู่ในนั้นด้วย ถามพี่จุ้ยว่า ถ้าเรียนจบแล้วยังไม่รู้ว่าชอบอะไร ไม่รู้ว่าจะทำงานอะไร จะทำยังไงดี พี่แกบอกว่า ถ้าตอบไม่ได้ว่าชอบอะไร ก็ต้องตอบให้ได้ก่อนว่าไม่ชอบอะไร คนเราไม่ค่อยรู้ว่าตัวเองชอบอะไร แต่มักจะรู้ว่าตัวเองไม่ชอบอะไร เพราะฉะนั้นต้องลองเยอะๆ ลองให้รู้ว่าไม่ชอบ จะได้เหลือขอบเขตของสิ่งที่อาจจะชอบแคบลง ถามต่อว่า แล้วมันจำเป็นไหมที่เราจะต้องทำในสิ่งที่ชอบ พี่ตอบว่า [...]
พิมพ์ครั้งที่สาม งามแต๊!
The Soundtracks of My Love: ความเรียงความรักซึ้งปนขำขยำรวมกับบทเพลง พิมพ์ครั้งที่สาม ทำปกแบบมีแจ๊กเก๊ต ที่บูธ สนพ.ระหว่างบรรทัด (W07) กัมพูชาพริบตาเดียว: การเดินทางคนเดียวสามวันที่ไม่เหงา พิมพ์ครั้งที่สาม ทำปกใหม่แกล้งเก่า ใครยังไม่มีอย่าลืมมาหยิบดูที่บูธ a book (X06) ใครสนใจ m&m ไปพลิกดูได้ที่บูธ a book W03 (บูธเล็กของ a book) ครับ ขอบคุณพี่บิ๊กและ a book ด้วยครับ ที่ให้เอา m&m ไปวางไว้
ปอกกล้วยอันห่างใกล้
ขออนุญาตแนะนำหนังสือใหม่สองเล่ม (ที่เคยเกริ่นไว้) เอาไว้ในอ้อมนิ้วทุกท่านครับ ปอกกล้วยในมหาสมุทร: ถาม-ตอบสนุกๆ เพิ่มความสุขในสมอง รวมคำถามคัดสรรที่คุณผู้อ่านชวนนิ้วกลมคุยกันในสารพันหัวข้อ ที่บูธ a book (X06 ข้างๆ เพลนนารีฮอลล์) ระยะทางอันห่างใกล้: จดหมายหวานปนขมโต้กันไปมาของชายหนุ่มหญิงสาว ที่ชวนกันคุยถึงเรื่องราวที่หนุ่มสาวร่วมยุคร่วมอายุชอบคุยกัน พบกับเล่มนี้ที่บูธ สนพ.วงกลม นิ้วกลมไปงานหนังสือวันศุกร์ถึงอาทิตย์ 27-29 มี.ค. นี้ 12.00-18.00 น. หลังจากนั้นคงไม่ได้ไปเพราะได้เวลากระโดดขึ้นหลังรถหกล้อและรถกระบะไปเที่ยวทั่วไทยแล้ว ใครไปงานหนังสือในสามวันนั้น เจอกันนะครับ
ข้างนอกนั่น ใบไม้ร่วง ทุกวัน
ข้างนอกนั่น ใบไม้ร่วง ทุกวัน มีเมฆก้อนไหน เคยอยู่ค้างฟ้า ถึงเช้าวันพรุ่งนี้บ้าง ผมดำ กลายเป็นขาว แก้มใสๆ เหี่ยวย่น ไม่นานหรอก ไม่นานนัก กลางวัน บ่าย กลางคืน กลางคืนมืด สงบ เงียบสงัด เราต่อสู้กัน เพื่อลงไปนอน เราถกเถียง เพื่อความว่างเปล่า กลางคืน หนาวกว่า กลางวัน กลางวันมีพลัง ทว่าบางครั้ง ก็ร้อนเกินไป ถุงเท้ากลายเป็นรู รองเท้าพื้นเปิด เดินมามาก หมวกใบนั้นซีด ถ่านไฟฉาย โรยแรง อย่าเศร้า ที่รัก อย่าเศร้า เจ้าอยู่บนโลกนี้มาเป็นเวลากำลังดี เงินตรา กลายเป็นกระดาษ เมื่อมองมันด้วยสายตาแห่งวินาทีสุดท้าย ลมหายใจ กลายเป็นสิ่งมีค่าที่สุด ความรัก ใครสักคน กับการกุมมือ ใครบ้างอยากจากโลกนี้ไปอย่างโดดเดี่ยว จงยินดีเถิด ที่มีคนกุมมือ กระทั่งลมหายใจสุดท้ายของชีวิต คนที่กุมมือเรา ใครจะกุมมือเขา ในวันที่เราไม่อยู่ คำก่นด่า ไร้ความหมาย [...]
สามวัน กรุงเทพฯ-เชียงใหม่
เชียงใหม่ไม่ไกลอย่างที่คิด เพียงเปลี่ยนที่นอน มาล้มตัวบนรถไฟ หลับตา ตื่นมาอีกทีตัวก็จะไปอยู่ที่เชียงใหม่สมใจนึก นอนบนรถไฟตอนดึกๆ ตื่นขึ้นมาอากาศดี ต้นไม้ขจี แปรงขี้ฟันทิ้งไป ซดข้าวต้มร้อนๆ บะช่ออุ่นๆ ขยี้หน้าวุ่นๆ ออกไปตอนซดกาแฟ ชะเง้อชะแง้อีกไม่นาน รถไฟก็จะหยุดล้อ เชียงใหม่รอเราอยู่ที่นั่น พักโรงแรมน่ารักบรรยากาศดี ราคามีไมตรีจิต คิดไม่แพง ตะแคงตัวนอนในห้องเล็กๆ ที่ไม่มีอะไรมากไปกว่าโต๊ะหนึ่ง เตียงสอง กระจกไว้ส่อง และแอร์ไว้เป่าอากาศเย็นๆ ออกมาปะทะหน้าและร่างกาย กระเพราไก่อร่อยดี แม่ค้าหน้าตาดีพอๆ กับรสชาติอาหาร รอยยิ้มชวนเบิกบาน บอกทางแก่ผู้กำลังหลง ไม่นานนักก็ได้เจอกับพี่ก้อง ที่พร้อมพาเที่ยวท่องจังหวัดเชียงใหม่ที่เราไม่ได้มาเป็นเวลาหลายปี แต่ละที่ที่พี่แกพาไปก็น่าสนใจไม่หยอก ถ้ามาเองคงไม่ได้ไปในสถานที่แบบนี้ ขอบคุณพี่ด้วยที่พาทัวร์ เริ่มจากไปกินอาหารช้า สโลว์ฟู้ด ที่ไม่ต้องมีเนื้อสัตว์มาช่วยเรียกน้ำย่อย แต่อร่อยเหาะชวนให้หัวเราะเยาะข้าวขาหมูที่พอกพูนไปด้วยไขมัน ผักหญ้าในจานมาจากสวนของพี่โจน จันได ลูกชาวนาแห่งยโสธร ที่ระหกระเหินเดินทางไปนู่นมานี่ เคยมาเป็นยามอยู่ที่กทม. กระทั่งสุดท้ายได้ค้นพบความจริงของชีวิตว่าหากปลูกผักไว้กินเองก็สามารถอิ่มได้ทุกมื้อและมีตังค์เก็บมากกว่าพนักงานออฟฟิศที่ได้เงินเดือนเยอะๆ แต่เป็นหนี้เป็นสินอีกหลายคนด้วยซ้ำไป แกปลูกผักและดูแลเมล็ดพันธุ์อยู่ที่เชียงใหม่ พี่ก้องเล่าว่าเมียแกทั้งสวยทั้งทำอาหารอร่อย พอได้ลองลิ้มข้าวผัดสมุนไพรมังสะวิรัติของร้านนี้แล้วก็ชวนให้ลิ้นหลงใหลในรสชาติ ที่สำคัญ ข้าวที่ใช้อร่อยมาก กินแล้วกรุบกรับเหนียวๆ เคี้ยวสนุก ร้านอาหารอยู่ในวัด ฝรั่งนั่งกินกันเต็มร้าน [...]
สวัสดีครับ อาว์’รงค์ วงษ์สวรรค์
1. เมื่อปีที่ผ่านมา ขณะที่กำลังจัดกระเป๋าเพื่อเก็บข้าวของไปลอนดอน ผมเลือกหนังสือสี่เล่มติดตัวไปด้วย หนึ่งคือสิทธารถะ ของแฮร์มัน เฮสเส อีกหนึ่งคือมูซาชิ ฉบับท่าพระจันทร์ ของ อ.สุวินัย ภรณวลัย ส่วนอีกสองเล่มที่เหลือคือ จากโคนต้นไม้ริมคลอง และหนังสือชุดเดินเคียงกัน ที่มีตัวหนังสือเขียนไว้บนปกว่า ‘ยิน โทนิค ๒๘ ดีกรี’ สองเล่มหลังเป็นของอาว์ ‘รงค์ วงษ์สวรรค์ 2. เดือนธันวาคมที่ผ่านมา ผมนั่งรถโค้ชจากลอนดอนไปอ็อกซ์ฟอร์ดโดยไม่หลับเลย เพราะตาเบิ่งกว้างอ่านตัวหนังสือสนุกๆ ของอาว์ ‘รงค์ไปตลอดทาง 3. ปลายเดือนมกราคมที่ผ่านมา ได้มานั่งคุยกับพี่ก้อง-ทรงกลดว่าเราจะโบกรถไปที่ไหนกันบ้างดี หนึ่งในสถานที่ที่ผมเสนอให้พวกเราโบกรถไปถึงให้ได้คือสวนทูนอินของ ‘รงค์ วงษ์สวรรค์ เพราะทุกครั้งที่ผมได้อ่านบทสัมภาษณ์ของคุณอาว์แล้วผมอยากมีโอกาสได้นั่งฟังคุณอาว์พูด แม้ว่าหน้าตาของคุณอาว์จะดูน่าเกรงขาม ตัวหนังสือของคุณอาว์ในบางหน้ากระดาษจะดูขึงขัง แต่หลายคนที่เคยไปพบกับคุณอาว์ก็ต่างบอกกันว่าคุณอาว์ใจดี มีเมตตา และเป็นกันเองอย่างยิ่ง 4. เดือนกุมภาพันธ์ที่ผ่านมา ได้เจอกับอ.ปกป้อง อาจารย์ยังบอกว่าน่าจะไปเจอตัวจริงของคุณอาว์ให้ได้สักครั้งหนึ่งในชีวิต ฟังแล้วก็คิดถึงข้อเขียนที่พี่ตุ้ม-หนุ่มเมืองจันท์เคยเขียนว่าเสียดายที่ไม่ได้พบกับท่านพุทธทาสขณะที่ท่านยังมีชีวิตอยู่ แต่ยังคิดในใจว่ายังมีเวลาอีกพอดู เพราะเห็นตัวหนังสือของอาว์ ‘รงค์ในอะเดย์ที่ยังแข็งแรงและคึกคักอยู่เลย 5. ต้นเดือนมีนาคมที่ผ่านมา ได้นั่งคุยกับพี่ก้องและพี่โหน่ง พี่โหน่งเล่าให้ฟังด้วยสีหน้าตื่นเต้นว่ากำลังทำพ็อกเก็ตบุ๊คของอาว์ ‘รงค์อยู่ พี่ก้องจึงเล่าเสริมขึ้นมาว่าเพิ่งได้คุยโทรศัพท์กับคุณอาว์ [...]
คำห้อยเอ็ม
ออนเอ็มและเจอคำห้อยเอ็มเหล่านี้ จดเก็บไว้เล่นๆ ผมต้องการการพักผ่อนและความบันเทิง ถึงไม่ได้แชมป์พรีเมียร์ก็สบายใจแล้ว less is less ทุกข์มาโทรหาเป็นคนแรก พอสุขใจมองไปไม่เห็นหัว อาจไม่เคยอยู่ในสายตา เหมือนเธอไม่รู้ว่ากำลังหายใจ จะรักบัวคนดี จะอีกกี่ปีถ้อยคำคำนี้ไม่มีเปลี่ยน ขำๆ รึเปล่า แต่กูไม่ตลกนะ จนวันหนึ่งมันเปลี่ยนเราไปคล้ายใคร…ไม่รู้จัก จะไม่มี editor คนนี้อีกแล้ว จักรวาลไม่เคยสูญเสียสิ่งใด มันเพียงแค่แปรเปลี่ยนไป ก็เท่านั้น เมื่อวันสุดท้ายที่ฉันหายใจ จะได้ไม่ลืมเธอ ไอหย่า การบ้านอาร์ต เมื่อวันที่หนึ่งหมื่นเก้าพันเดินทางมาถึง…? ส่วนชั้นเชียร์น้องแกรนด์กับน้องกิ่งจ้า ความจำสั้น แต่รักฉันไม่มี _วย ขอให้พ่อมึงตาย ทามมายใครๆ ต้องทิ้งช้านด้วย โคตรแย่ ฉันเจอรักครั้งใหม่กับคนคนเดิม ไปเปิดร้านกาแฟบนดวงจันทร์ด้วยกันมะ
ขอบคุณทุกแสงสว่าง
ขอขอบคุณ ทุกๆ คน เมื่อวานนี้ ขอบคุณที่ ไปร่วม งานปล่อยแสง ได้เห็นยิ้ม ฟันขาวๆ ปากแดงๆ ได้แสดง พูดจา สู่กันฟัง ขอบคุณที่ สละเวลา ไปนั่งเล่น พอได้เห็น แล้วก็ มีความหวัง คิดในใจ อย่างน้อยกู ก็มีคนมาฟัง คงไม่พัง พินาศ และยับเยิน กำลังใจ ที่ส่งให้ จากด้านล่าง บนเวที แสนสว่าง เห็นได้ทั่ว ลดตื่นเต้น ลดกังวล ลดความกลัว เพิ่มความชัวร์ กลบความมั่ว รอดตายพลัน ได้แต่หวัง ว่าคง จะสนุก และไม่ทุกข์ ตูดแฉะแบะ เหมือนตัวฉัน ที่เหงื่อออก ท่วมร่าง มาหลายวัน แต่พอขึ้น เวทีพลัน ทุกข์มลาย ขอให้มี แสงสว่าง อย่างอุ่นๆ ให้มีหุ่น สะโอดสะอง สะโพกผาย [...]