Archive for July, 2009
เที่ยวหนึ่งวัน (2)
สนามบิน สนามบินพิษณุโลกเล็ก น่ารัก ความเล็กมีข้อดีตรงที่ไม่ต้องเดินไกล ความใหญ่มีข้อดีตรงที่จุผู้โดยสารได้เยอะ แต่ก็นั่นแหละ พอใหญ่ก็เลยต้องยาว เล็กย่อมสั้น เป็นธรรมดา เส้นทางกว่าจะถึงเครื่องบินที่สนามบินสุวรรณภูมินั้น ไม่ต่างอะไรกับลู่วิ่งมาราธอน หากใครชะล่าใจเดินอ้อยอิ่งก็มีสิทธิ์ตกเครื่องได้โดยไม่รู้ตัว อย่านึกว่าใกล้ บางทีคุณอาจใช้เวลาเดินนานกว่าเวลาที่นั่งเครื่องไปถึงพิดโลกอีก! กัปตันบนเครื่องประกาศเตือนเอาไว้ ว่าที่พิษณุโลกจะมีเมฆมาก อากาศจึงครึ้ม เป็นสีเทา เป็นสีเทาของตอนเช้า เวลาเจ็ดโมง กัปตันไม่ได้โม้ เมฆมากจริงๆ ถ้ากัปตันบินตอนกลางคืน น่าจะลองเปลี่ยนประโยคประกาศบ้าง อาทิ ท้องฟ้าที่พิษณุโลกจะมีดาวมาก อืม แบบนั้นน่าดีใจ เพราะดาวน์น้อย ต้องผ่อนนาน เดินผ่านพี่หมูซึ่งมากับพี่จีไปหน้าตาเฉย จริงๆ ตาก็ไม่เฉยเท่าไหร่ เพราะสอดส่ายมองหาพี่ทั้งสองอยู่ตลอดเวลา พยายามมองหาป้ายที่เขียนว่า “มิสเตอร์สราวุธ” แต่ก็ไม่ยักกะเห็นสักแผ่น ครั้นจะปลอมตัวเป็นมิสเตอร์จอห์น มิสเตอร์เฮนรี่ เห็นทีจะไม่เนียน ลองเปลี่ยนไปมองหาป้าย โจวซิงฉือ หรือ โจวเหวินฟะ ก็ไม่พบปะสักแผ่น จึงตัดสินใจพึงพา “โจวเกีย” โทรศัพท์มือถือคู่กาย ที่หน้ากากหลุดจนต้องเอาสก๊อตเทปแปะพยุงไว้ เสียงรอสายเพลง “รักแท้นั้นคืออะไร” ก็ดังขึ้น ร้องตามโดยพลัน “ตับไตไส้พุง” “ฮัลโหล” [...]
เที่ยวหนึ่งวัน (1)
บันทึกของเมื่อวานนี้ พุธที่ 29 ก.ค. 2552 ความไม่ปกติของวันนี้คือการตื่นเช้า เช้าแค่ไหน? ตีสี่! ตาปรือ มือถือแปรง สีฟัน ปากสั่น ตื่น! ขึ้นเครื่องบิน เช้าปกติคงไม่ได้ตื่นมาขึ้นเครื่องบินเป็นแน่ เช้านี้จึงผิดปกติ แต่ ‘ผิดปกติ’ บางทีก็มีความหมายที่ดีเหมือนกัน แทนที่จะมองเห็นควัน แต่วันนี้เห็นก้อนเมฆ ควันเหม็น แต่เมฆหอม (ไม่เชื่อลองดม) กัปตันจะรู้สึกอย่างไรที่ได้ตื่นมา ‘บิน’ ทุกเช้า ต่างจากคนขับรถเมล์ รถแท็กซี่ และพี่ๆ ที่ขับรถยนต์ในกรุงเทพฯ กรุงเทพฯ เมืองหลวงที่ผู้คนสัปหงกกันบนรถประจำทาง จึงเป็นเช้า ‘ผิดปกติ’ ที่รู้สึกแปลก สดชื่นเหมือนกลืนก้อนเมฆเข้าไปในลำไส้ แปลกที่มันไม่ไหลออกทางรูทวาร แต่มันไหลย้อนผ่านกลับมาออกรูจมูก เครื่องบินค่อยๆ ลอยออกห่างจากพื้นกรุงเทพฯ มากขึ้นเรื่อยๆ มองเห็นหลังคาบ้านเล็กลง รถยนต์กลายเป็นมด ต้นไม้กลายเป็นฝอยขัดหม้อ แม่น้ำเจ้าพระยาเหมือนงูตัวใหญ่ที่เลื้อยผ่านผืนแผ่นดิน อดใจไม่ไหว รีบหยิบกล้องขึ้นมาจับงู! สำเร็จ! ก้มหน้าอ่านหนังสือที่เตรียมมา “โรงเรียนนักเขียน” อ่านแล้วกระเหี้ยนกระหือรืออยากเขียนหนังสือเป็นยิ่งนัก ใครอยากเขียนลองเรียนลัดจากหนังสือเล่มนี้ดูก็ได้ อย่างที่เขาว่าไว้ การเขียนสอนกันไม่ได้ [...]
พิดโลก
พรุ่งนี้ (พุธ 29 ก.ค.) ไปร่วมงานที่ ม.นเรศวร ช่วงบ่าย ไปช่วยเขาขายหนังสือที่ซุ้มศูนย์หนังสือจุฬาฯ ใน ม.ตอน 15.30-16.30น.ด้วยครับ ใครอยู่พิดโลกแล้วไปซื้อหนังสือหรือไปงานคงได้เจอกันครับ ^^
ขอบคุณครับ
ขอบคุณทุกคนทั้งที่ไปนั่งฟัง ยืนฟัง และร่วมเฮฮาอย่างไร้สาระ (และมีสาระบ้าง) กับพวกเราขณะที่เล่าเรื่องราวของทริปโบกรถ และขอบคุณพี่น้องผองเพื่อนผู้อ่านทุกคนที่ยืนต่อแถวให้เซ็นหนังสือ (จริงๆ แถวไม่ได้ยาวหรอกครับ แต่ผมเขียนยาว ฮ่าฮ่า) ขอบคุณคำพูดดีๆ ที่บอกกล่าวกัน ขอบคุณน้ำและขนม รวมถึงของฝากน่ารักๆ ขอบคุณสำหรับการพูดถึงหนังสือเล่มเก่า และการถามไถ่ถึงหนังสือเล่มใหม่ ดีใจทุกครั้งที่ได้เจอผู้อ่านที่ใจดี น่ารัก และเป็นกันเอง ขอบคุณที่อ่านตัวหนังสือของผม (ทำให้โลกการเขียนไม่เหงาเลย) แล้วเจอกันใหม่ครับ : )
เสาร์-อาทิตย์นี้
เสาร์นี้ (25 ก.ค.) มีงาน “วัฏฏะมหกรรมสร้างโอกาส” เป็นมหกรรมสำหรับคนที่กำลังหาโอกาสและหางานที่น่าสนใจ เขาพาดหัวเอาไว้ว่า “คว้าโอกาสดีๆ นี้ได้ในงาน” โอกาสที่คุณจะพบกับตำแหน่งงานดีๆ ที่คาดไม่ถึง โอกาสในการสร้างธุรกิจ อบรม พัฒนาตัวเอง โอกาสในการศึกษาต่อทั้งในและต่างประเทศ หลายอาชีพหลายคนที่เขาขนมาพูดคุยกันบนเวที ต่าย-เต้ย, คุณเอกราช เก่งทุกทาง, น้ำตาล The Star เป็นอาทิ คาดว่าน่าจะคุยถึงลู่ทางและโอกาสในการหาอาชีพ อย่างของคุณเอกราชเขาประชาสัมพันธ์ไว้ว่า “เผยเคล็ดลับ ดังได้ ไม่ต้องหล่อ (มาก)” ของคนอื่นก็คงพูดถึงเส้นทางกว่าจะมาถึงวันนี้เช่นกัน ผมก็ได้รับเชิญขึ้นเวทีกับเขาด้วยคน คิดในใจว่าคงจะไปเผยเคล็ดลับ “ไม่ดังก็ได้ ไม่หล่อก็ด้วย” เวลา 17.20 น. ที่ MCC Hall เดอะมอลล์ บางกะปิ ใครสนใจรายละเอียดลองเข้าไปดูในเว็บไซต์นี้ได้ครับ http://www.ejobeasy.com/ … อีกงานครับพี่น้อง a book fair ที่เซ็นทรัลเวิลด์ หนังสือออกใหม่หลายเล่มให้เลือกซื้อเลือกอ่านกันตามใจชอบ กิจกรรมหฤหรรษ์บันเทิงมากมายก่ายกอง พูดไม่หมด เชิญกดเข้าไปดูรายละเอียดกันได้เลยครับ “ที่นี่” [...]
ฝน
เธอนั่งอยู่ในห้อง ฝนตก ฝนตก ฝนตก เธอนั่งอยู่ในห้อง ฝนตก ฝนตก ฝนตก เธอยังนั่งอยู่ในห้อง ฝนยังคงตก ฝนยังคงตก ฝนยังคงตก ตก ตก ตก ฝน ฝน ฝน ฝนกระเด็นเข้ามา ตาของเธอเปียก หยดน้ำ หยดน้ำ หยดน้ำ ตาของเธอเปียก ฝนกระเด็น หยดน้ำ หยดน้ำ หยดน้ำ ฝนจากข้างนอก เธออยู่ข้างใน หน้าต่าง! หน้าต่าง! หน้าต่าง! หน้าต่างนั่นเอง! ที่เปิดให้ฝนเข้ามา! ฟ้ามืด ฝนตก ตาของเธอเปียก ปิดหน้าต่าง! เธอปิดหน้าต่าง ปิดผ้าม่าน! เธอปิดผ้าม่าน ห้องมืด ห้องเงียบ เหมือนไม่มีฝน เหมือนฝนหยุดตก ไม่มีหยดน้ำฝน ไม่มีหยดน้ำ ไม่มีหยด ไม่มี ไม่ ห้องเงียบ ห้องมืด เงียบ เงีย [...]
a pen interview: นิ้วของนิ้วกลม
ไปค้นเจอบทสัมภาษณ์สมัยสี่ปีที่แล้ว เป็นบทสัมภาษณ์แรกๆ ของอาชีพเขียนหนังสือเลยครับ แต่ไม่ได้สัมภาษณ์คนเขียน เขาสัมภาษณ์นิ้วที่เขียนแทน ในคอลัมน์ a pen interview ปกติคอลัมน์นี้เขาจะสัมภาษณ์ปากกา แต่ครั้งนี้สัมภาษณ์นิ้ว ผมอ่านสิ่งที่นิ้วตัวเองตอบเอาไว้เมื่อสี่ปีที่แล้ว รู้สึกขำดีครับ ผมว่าตอนนั้นนิ้วผมเปรี้ยว (ตีน) จังเลย (ฮ่าฮ่า) เก็บมาแบ่งกันอ่านเล่นครับ อย่างไรก็อย่าไปหมั่นไส้มันเลยนะครับ …………………………………………………………… A pen interview 55 นิ้วของนิ้วกลม แนะนำตัวหน่อยครับ (ช่วยบอกด้วยว่าเป็นนิ้วไหน มือข้างไหน) สิบนิ้วกลมๆ ประนมน้อม กราบแทบตักผู้อ่านทุกท่าน กระผม-นิ้วนาง ข้างซ้าย- รับหน้าที่ออกหน้าออกตาแทนพี่น้องอีกสิบเก้านิ้วที่เหลือ เนื่องเพราะมีคนบอกว่า เส้นเลือดในตัวกระผมมันเชื่อมตรงกับหัวใจ หมายความว่าคุณคือ ‘นิ้วกลม’ ตัวจริง หรือ ‘นิ้วกลม’ เอาชื่อคุณไปใช้ อะไรทำนองนั้น (อธิบายที่มาของชื่อนิ้วกลมด้วยก็ได้นะ) เขาไม่ได้เอาชื่อผมไปร้อก! ผมชื่อนิ้วนาง คืองี้ครับ ในแวดวงนิ้วด้วยกันเนี่ยะ พวกเราทั้งสิบ (พวกนิ้วเท้ามันอยู่ในรองเท้าไม่ค่อยมีคนเห็น) ถือว่าหน้าตาอัปลักษณ์ ปลายกลมมน เล็บสั้น ค่อนไปทางนิ้วตุ๊กแกมากกว่านิ้วคน ใครเห็นพวกเราก็ต้องหัวเราะเยาะ [...]
สิ่งที่ดีที่สุดในการเขียนหนังสือ
ผมเริ่มต้นเขียนหนังสือเพราะเหตุผลง่ายๆ–อยากเขียน เมื่ออยากก็เขียน เขียนหนังสือนะ ไม่ใช่ค้ายาบ้า ไม่ต้องคิดมาก ไม่มีตำรวจมาจับ เมื่อได้มีโอกาสเขียนหนังสือให้คนอื่นที่ไม่ใช่พ่อใช่แม่ได้อ่าน ความเบิกบานก็เกิดขึ้นในใจ ทั้งที่ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคนอ่านเหล่านั้นเขาคิดยังไง แค่รู้ว่ามีคนนั่งอยู่อีกฝั่งหนึ่งของหน้ากระดาษก็ยิ้มกรุ้มกริ่มแล้ว เมื่อมีคอลัมน์เป็นของตัวเองก็รู้สึกเหมือนมีเวทีแสดงความคิดความเห็น คล้ายเวที AF หรือ The Stars แค่ไม่ได้กระโดดโลดเต้นอะไรนัก แต่จิกหัวตัวหนังสือให้มันกระโดดแทน การได้แสดงความคิดความเห็นนั้นชวนให้มีความสุข ก็เหมือนการพูด คนเราได้พูดจากับคนอื่นนับเป็นความรื่นรมย์ของชีวิต ยิ่งได้พูดในสิ่งที่อยากพูด ไม่ต้องพูดตามมารยาทเพื่อเอาใจคนฟังที่เราต้องเกรงใจ เหมือนในชีวิตประจำวัน นั่นเป็นความน่ารักของการเขียนหนังสือ คือแสดงความคิดไปแบใส่หน้ากระดาษ ใครใคร่อ่านก็อ่าน ไม่ใคร่อ่านก็เปิดผ่านไป ตัวหนังสือไม่เคยส่งเสียงรบกวนใคร ถ้าเขาไม่ได้เงี่ยหูมาดูใกล้ๆ เอง เมื่อมีหนังสือเป็นของตัวเองเล่มแรก ความรู้สึกเหมือนเห็นหน้าลูก ตื่นเต้น ดีใจ ตาลุกวาว เฮ้ย…เราก็ทำกับเขาได้เหมือนกัน นับว่าสมรรถภาพแข็ง-แรงดีไม่หยอก เป็นความภูมิใจ สะใจ ได้ทำฝันให้เป็นก้อน จับต้องได้จริง แล้วหนังสือก็นำมาซึ่งพลัง อยากเขียน อยากอ่าน อยากสะสมประการณ์มากขึ้น หนังสือเล่มที่หนึ่งนำมาซึ่งหนังสือเล่มต่อไป อาจเลยเถิดไปถึงเล่มที่ร้อย ผมเขียนหนังสือไปเรื่อย ด้วยความเพลิดเพลินเจริญใจ ความคิดเป็นเรื่องสนุก ยิ่งคิดบ่อยก็ยิ่งสนุกคิด ออกกำลังสมองก็เหมือนออกกำลังกาย ยิ่งออกบ่อย สมองก็ยิ่งแข็งแรง [...]
เหตุผลที่คนรักแฮร์รี่ พ็อตเตอร์
ไปดูแฮร์รี่ภาคล่าสุดมาครับ สนุกดี ไม่หลับสักแอะ ปกติดูหนังจะหลับทุกเรื่อง เรื่องไหนไม่หลับนับว่าไม่น่าเบื่อจริงๆ (ฮ่าฮ่า) ดูเสร็จแล้วระหว่างเดินกลับบ้านก็ถามตัวเองว่า มีองค์ประกอบอะไรในตัวเด็กชายแว่นตากลมผมปรกหน้า เพื่อปิดบังรอยแผลเป็นจากสายฟ้าฟาดคนนี้ ที่ทำให้ประชาชีชอบใจเขานักหนา ได้คำตอบเล่นๆ ว่า เพราะแฮร์รี่ไม่เก่ง ต้องอาศัยคนอื่นช่วยตลอด ก็เพราะไม่เก่ง จึงไม่กร่าง เมื่อไม่กร่างจึงน่าเอ็นดู ผู้ใหญ่เห็นผู้ใหญ่รัก เพื่อนเห็นเพื่อนรัก หญิงเห็นหญิงกรี๊ด ความหล่อซ่อนไว้หลังแว่น ไม่ต้องพยายามเสริมหล่อให้ฟูมฟาย ไม่ต้องเบ่งหล่อจนบวมเป่งกลัวคนมองเห็นไม่ชัดจากระยะไกล คนหล่อที่คิดว่าตัวเองไม่หล่อมักมีเสน่ห์กว่าคนที่คิดว่าตัวเองหล่อ เพราะแฮร์รี่เป็นเด็ก เด็กทำอะไรผิดนิดผิดหน่อยก็ให้อภัยได้ ความเป็นเด็กของแฮร์รี่ชวนให้คนแก่คิดถึงตอนที่ตัวเองยังเด็กกว่านี้ เพราะแฮร์รี่เป็นเด็กกำพร้า (แน่นอนว่าเขากำไม้คฑาวิเศษด้วย) เราจึงเห็นใจและเอาใจช่วย เพราะแฮร์รี่กตัญญู ทุกวันนี้ยังพูดถึงแม่และพ่ออยู่เสมอ แม้ว่าส่วนหนึ่งของความกตัญญูจะเป็นการที่จะต้องแก้แค้นให้แม่ ด้วยการตามฆ่าลอร์ดโวลเดอร์มอร์ก็ตาม แต่คนดูก็เอาใจช่วย เพราะแฮร์รี่เป็นพระเอก เขาอยู่ด้านธรรมะเสมอ และไม่เคยทำอะไรแย่ๆ ขนาดจะจูบผู้หญิงยังต้องรอให้ผู้หญิงจูบเขา เพราะแฮร์รี่รักเพื่อน เพราะแฮร์รี่รักความยุติธรรม เพราะแฮร์รี่เป็นเด็กกิจกรรม หากอยู่โรงเรียนมัธยมก็คงเป็นเด็กฮ็อตคนหนึ่ง เรียนไม่เก่งมากมาย แต่ทำโน่นทำนี่เยอะ เดินผ่านรุ่นพี่รุ่นพี่ร้อง เดินผ่านรุ่นน้องรุ่นน้องกรี๊ด เพราะแฮร์รี่ใส่แว่น สายตาสั้นทำให้เขาไม่สมบูรณ์ คนไม่เพอร์เฟ็กต์นั้นถูกรักง่ายกว่าคนเพอร์เฟ็กต์ ความสมบูรณ์แบบเกินไปก็เสี่ยงต่อการถูกหมั่นไส้ได้เหมือนกัน เพราะแฮร์รี่มีแผลเป็น (ที่หน้าผาก) เขาแชร์บาดแผลในอดีตเหมือนพวกเราทุกคน ใครบ้างไม่มีบาดแผล [...]
แก่
เมื่อวานวันเกิดแม่ ล้อมวงกินเค้กกันสี่คนตามเคย ร้องเพลงก่อนแม่ตัดเค้ก ป๊าร่วมปรบมือไปด้วย (น่ารักจริง) เค้กอร่อยตามเคย เค้กวันเกิดอร่อยเสมอ แม่แก่ขึ้นอีกหนึ่งปี แม่มีความสุขขึ้นอีกหนึ่งวัน ช่วงปีหลังๆ มานี้รู้สึกว่าแม่มีความสุขมากขึ้นเรื่อยๆ และมีความสุขง่ายขึ้นด้วย วันนี้ได้เจอกับพี่ที่ทำงานโฆษณามานาน แกบ่นว่าเบื่อ ความฝันของแกคงเป็นจริงมาไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง เรียกว่าดีใจสะใจจนด้านชากับความฝันไปแล้ว แน่นอน แกคงมีความฝันอื่นอีก เคยคิดว่าตอนเราแก่ตัวไป เราจะหมดสิ้นความฝันไหม คนแก่เขาฝันถึงอะไรกัน หันไปมองแม่ เหมือนความฝันของแม่คือการเห็นลูกไปได้ดีในเส้นทางที่เลือกเดิน เวลามีข่าวดีไปเล่าให้ฟัง แม่จะตั้งใจฟังและยิ้มพราย ความฝันของเรากลายเป็นความฝันของแม่ไปด้วย เมื่อเราทำฝันสำเร็จ แม่ก็ดีใจไม่น้อยไปกว่าเรา สุขสันต์วันเกิดนะแม่